Trip Italië, Rome juni 2018

 

De telefoon ging. Katja belde en ze had groot nieuws. Er was een nieuw evenement gepland in Italië, een nieuw initiatief en Katja was gevraagd om te komen keuren. Ik hoefde geen seconde na te denken. Ik zou gaan en zoveel mogelijk supporters mee proberen te nemen.

Trip Itali 2018 RomeEr werd dan ook direct een trip naar Rome georganiseerd. Het had één grote verassing moeten worden voor Katja, maar natuurlijk kon ik mijn mond weer niet houden. Helaas!
Het was ook niet voor iedereen mogelijk om mee te gaan op zo’n korte termijn, we bleven uiteindelijk met vier personen over. Cindy en Tamara vanuit België, Dave en ik vanuit Nederland. Ook Felice uit Italië zou aanwezig zijn en natuurlijk vele andere bekenden, die uit alle hoeken van de wereld naar Italië zouden afreizen. Ik keek er enorm naar uit om ze allemaal weer te zien. Ik had vliegtickets geboekt, een huurauto en een prachtige 18de-eeuwse villa mét zwembad. Het weer in Rome zag er voortreffelijk uit en ook was er nog een bezoek aan een fokker in Rome geregeld. Klaar voor vertrek dus. Midden in de nacht. Altijd leuk.

Aangekomen in Rome werden we verwelkomd door een stralende zon en een aangename temperatuur. Al vrij snel kwamen we er achter waarom de gereserveerde huurauto zo goedkoop was: Wachten, wachten en nog eens wachten. Verdere details zal ik je besparen maar over de service waren we dus absoluut niet tevreden. Eenmaal in de auto, mét airco, verstomde het klagen over de lange wachttijd echter al heel snel. Dankzij onze privéchauffeur Dave hadden we alle tijd om uitgebreid te kletsen en we genoten van onze terugkeer in Italië. Wel begon ik me inmiddels licht zorgen te maken over onze accommodatie. Ook deze was allesbehalve duur.  Als dat maar goed kwam…

Deel 1 Het fokkersbezoek.

I Molossi dell’Ercole

Geen bezoek aan Italië is compleet zonder van de gelegenheid gebruik te maken om een fokker te bezoeken. Tot op heden heb ik nog geen enkele reis naar Italië meegemaakt waarin ik géén Cane Corso fokkers heb bezocht. Onze weg werd dan ook vervolgd richting Aldo Olibano (I Molossi dell’Ercole) in Formia nabij Rome. Aldo is een relatief jonge fokker die bekend staat om de temperamentvolle honden waar hij mee werkt. Hij heeft een prachtige temperamentvolle reu in zijn kennel, die enige tijd geleden mijn aandacht heeft getrokken.  Een vriendschapsverzoek op Facebook volgde en zo kwam ik in contact met Aldo en zijn honden. Ik moet zeggen dat ik tijdens het bekijken van de foto’s van zijn honden al behoorlijk onder de indruk was geraakt. Het typische Cane Corso karakter met het benodigde temperament kwam duidelijk naar voren en ik raakte nieuwsgierig om zijn honden in het echt te kunnen zien.

Aldo en aanhang stonden ons even later al keurig op te wachten. We mochten gelijk terug de auto in want Aldo vond dat we na onzeCrono DellErcolle 28 reis eerst een hapje en een drankje verdienden. We werden daarom begeleid naar een nabijgelegen bar waar ons een heerlijk koud biertje uit de streek werd geserveerd. Tijdens het borrelen raakte ik met Aldo en zijn aanhang in gesprek over het temperament en karakter van de Cane Corso. Het mooie en bijzondere aan dit gesprek was dat Aldo zich al volledig had verdiept in één van mijn honden, Nera D’Avola die, zoals velen inmiddels weten, nogal een uitgesproken karakter bezit.

Dat we moeten selecteren op gezondheid staat zonder enige twijfel voorop. Toch waren we het er beiden over eens dat niet enkel gezondheid, constructie en gangwerk belangrijk zijn. Een Cane Corso behoort ook het typische karakter te hebben en het overduidelijke temperament dat het ras zo siert.  Als dat alles goed zit, dan spreken we over het juiste type, een complete Cane Corso. Voor mij was dit een enorm belangrijk gesprek. De vragen en antwoorden gingen heen en weer. Een zeer prettig en comfortabel gesprek. We zaten op één lijn. Ik kreeg begrip voor het feit dat ik soms mijn handen vol heb aan die ene hond in huis. De Cane Corso is van oorsprong nu eenmaal geen brave, lieve huishond maar een waakhond voor op het erf.

Aldo vertelde dat één van zijn honden dan ook zo temperamentvol en waaks is dat daar geen vreemde mensen of honden bij in de buurt kunnen komen. Veilig zijn hij en zijn gezin daarmee wel. Hij hoefde ons niet uit te leggen dat we niet al zijn honden even lekker een knuffel konden geven. Geen zorgen Aldo, wij houden ons aan jullie regels en wij begrijpen dat.

Tegen het einde van ons gesprek had hij nog een laatste vraag aan mij. Hoeveel nesten ik al had gefokt. Ik legde uit dat ik dit jaar plannen had om ons eerste nest te fokken en dat ik daarmee dus ook nog geen fokker ben en me zo ook niet wil noemen. Daar was hij het echter niet mee eens. Hij vonden mijn kennis van het ras van grote waarde en ik mocht mezelf best al wel een fokker noemen. Voor wat het waard is, ik vond het toch een mooi compliment!

Tijd om de honden te bekijken. Aldo zou met alle aanwezige honden een demonstratie geven. Op dat moment had Aldo 4 honden bij hem thuis, waarvan twee reuen en twee teven. Allen waren ze getraind voor het werken (pakwerk) en ze waren hier zeer gedreven in. Ik ben in Italië tijdens het bezoeken van fokkers nog niet eerder tegen gekomen dat álle honden in bezit hier zo gedreven in waren. Meestal waren dat er slechts één of twee.

Omdat wij zelf voor ieders veiligheid enkel achter het hek hebben gestaan zijn er helaas geen goede foto’s gemaakt van deze demonstratie. Gelukkig heb ik van Aldo zelf achteraf nog foto’s gekregen om toe te voegen bij dit verslag.

IMG 6070De eerste reu die aan ons werd ‘voorgesteld’ was Crono dell’Ercole, een reu van 3 jaar oud. Wat een prachtige hond. Wat een Cane Corso. Wat een drive voor het pakwerk. Temperament op en top. Ik waardeerde hem al op de foto, maar in het echt nog meer.  Crono komt uit moeder Sparta en vader Totore. En Sparta was dan ook meteen de volgende die aan de bak mocht met de pakwerker.  Ik vond Sparta een fantastische teef. Prachtig hoofd en ook het lichaam zat goed in elkaar. Ook deze dame liet zich ondanks de hoge temperatuur van haar beste kant zien. Ze kende geen enkele twijfel en ging direct recht op haar doel (de pakwerker) af. Fantastisch om te zien. Dit zijn honden waarbij het pakwerk niet zozeer is aangeleerd, maar die de werklust van nature al bezitten. Mooi om te zien.

Na Sparta was Roma aan de beurt. Ook een fantastische teef waarop alles wat ik hierboven heb beschreven van toepassing was. De zoon van Sparta, Duce dell Ercole heeft zich ook van zijn beste kant aan ons laten zien. Een prachtige jonge reu, nog in ontwikkeling. Duidelijk een hond die zijn tijd neemt om uit te groeien en zijn lichaam meer in vorm te laten komen.

Niet alleen de honden waren moe, na deze inspanning in de brandende zon. Ook de jongeman in het pak heeft het zwaar gehad. Hij heeft er een paar mooie blauwe plekken aan overgehouden en ik denk de volgende dag ook nog eens flinke spierpijn. Wat een kracht hadden deze honden. Ik heb zelf ooit in zo’n pak gestaan, met een herder van nog geen 28 kilo en ik vond het zwaar. Mijn dank is groot voor de gastvrijheid, tijd en moeite die ze hebben genomen.

IMG 02851IMG 1560

Villa I Leoni in Rome

IMG 6225Trip Itali 2018 RomeIk had dus een villa geboekt voor ons allemaal. Een accommodatie die als één van de weinige een zwembad ter beschikking had. Na de vlucht en huurauto was ik heel erg benieuwd wat we zouden aantreffen. Internet belooft altijd zoveel goeds.

Nu was het wederom zoeken en bellen met de eigenaresse om het adres te kunnen vinden. Onderweg kwamen we al een ruïne en een enorme bouwval tegen, zou het dat dan zijn? Ik nam me in gedachten voor dat ik nooit meer iets regel. Het zal wel weer op een enorme teleurstelling uitdraaien. Eindelijk hadden we het dan toch gevonden. We reden een enorm riante oprijlaan op om ons vervolgens af te vragen welk gedeelte de villa mocht zijn. Het leek eerder een kasteel. Prachtig en adembenemend tegelijk! 'Hier wil ik trouwen' was mijn eerste gedachte. 

We werden opgewacht door de eigenaresse en haar twee honden en werden naar ons onderkomen begeleid. Wat was het groot! En mooi! Een korte inspectie volgde en alles was nog heerlijk schoon ook. Vervolgens heeft iedereen een bed uitgezocht en de koffers uitgepakt. Ik heb van Cindy en Tamara geleerd dat alles uitpakken en ophangen ook zijn voordelen blijkt te hebben.

Daarna was er even rust. Boodschappen doen, wat hapjes en drankjes inslaan en dan òp naar het diner. We vonden al vrij snel een restaurant met lekker eten en leuke bediening. We hadden het heel gezellig. Als je dan toch de tijd hebt is een bezoek aan de stad Rome met al zijn bezienswaardigheden natuurlijk hartstikke leuk en mooi. We hebben onze tijd in Rome dan ook goed benut en bij onze villa nog heerlijk aan het zwembad gelegen. Voor even hadden we echt een vakantiegevoel. Heerlijk!

Trip Itali juni 2018   Rome 62 IMG 6243Trip Itali 2018 RomeIMG 6365Trip Itali 2018 Rome

 

Deel 2 De show.

World Cane Corso Breeders Cup.                  

Judges 5Een nieuw initiatief dat georganiseerd werd door enkele bekende en zeer gepassioneerde Cane Corso liefhebbers/fokkers.  Het werd al tijden groots aangekondigd op Facebook en de doelstelling was om wereldwijd met zoveel mogelijk exposanten en bezoekers naar deze show te komen. Het is de bedoeling om deze show elk jaar in een ander land te laten plaatsvinden. Aan alle bestaande rasverenigingen werd een bijdrage gevraagd in de vorm van het aanleveren van het verenigingslogo, om te laten zien dat ze achter het organiseren van dit evenement stonden. Zo geschiedde en ook de Nederlandse vereniging was hiermee present. Maar een show is geen show zonder keurmeesters en dit jaar werden niemand minder dan “onze eigen” Katja Chtuka, Fausto Delaidelli en Nenad  Srdanov gevraagd. De verdeling van welke honden ze zouden gaan keuren was tot een half uur voor de keuring nog een grote verrassing. De verdeling geschiedde heel eerlijk door middel van een loting. Die loting zou pas net voor de start van de show plaats vinden. Dames eerst natuurlijk.

Aan de avond voorafgaand aan de keuring vond er een Social Dinner plaats. Een gelegenheid om alle deelnemers en bezoekers te ontmoeten en om wat bij te kletsen. Veel later dan gepland, want we konden het echt niet vinden, kwamen we eindelijk aan op de locatie van het diner. Dit was het moment dat we onze vrienden Katja en Felice en ook al die andere bekenden eindelijk weer zouden zien en wat was het gezellig! Er was een bont gezelschap aanwezig deze avond, afkomstig uit veel verschillende landen. Het viel op dat de Russische exposanten niet aanwezig waren. Vond ik dat erg? Nee absoluut niet. Hoewel ik een aantal van hen wel kan waarderen, zijn er ook verschillende bekende Russische exposanten die ik nauwelijks kan luchten of zien. Nu ze er niet waren konden ze me ook geen zure smaak bezorgen tijdens het diner, al hield ik die smaak er uiteindelijk toch nog aan over, want het eten was ronduit slecht. En dat in Italië, je zou het bijna niet geloven.

Katja was zenuwachtig, Fausto ook. De dag van morgen naderde en beiden waren ze het niet heel erg gewoon om zelf een keuring teWorld Cane Corso Breeders Cup  1 verzorgen. Ik had er alle vertrouwen in dat ze er beiden een prima keuring van zouden maken, maar ik begreep de zenuwen wel. Ik had bewust zelf geen honden meegenomen en ingeschreven. Stel je voor dat je beste vriendin je honden moet gaan keuren. Nee, we zouden er deze keer lekker voor gaan zitten en alle honden goed gaan bekijken. Dat scheelt mij bovendien ook de gebruikelijke stress die ik altijd heb als ik zelf de ring in moet. De locatie van deze show was meer dan prachtig. Adembenemend uitzicht. Ruim opgezet. Te ruim als je het mij vraagt, want ik heb me letterlijk rot gerend om van alle honden uitgebreid foto’s te maken.

Later dan gepland, met zenuwachtige keurmeesters, werd eindelijk de loting gedaan. Het moment was daar. Dames eerst zoals ik al zei. De loting wees Katja aan als keurmeester voor de teven, Fausto voor de reuen en Nenad voor de baby’s en puppy’s. Eindelijk kon de show beginnen. Het was inmiddels al 12 uur. Op de Italiaanse manier: in stijl maar ook veel te laat.

Nauwlettend hebben we samen de keuring van de reuen en teven gevolgd. Ik heb er prachtige foto’s van gemaakt. Zoveel foto’s dat halverwege mijn batterij leeg was. Shit! En ik had de reservebatterij in onze villa laten liggen. Ik baalde enorm, omdat bovendien mijn telefoon ook nog leeg was. Daar stond ik dus met lege handen langs de ring. Dom van mij. Geen camera en geen telefoon. Hierdoor heb ik overigens wel de rest van de keuringen nog beter kunnen volgen. Laat het maar een wijze les zijn voor de volgende keer.

Winners Intermedior classe females 11Wat hebben de keurmeesters het fantastisch gedaan. Streng doch rechtvaardig hebben ze hun keuring weten neer te zetten op een zeer technische manier. Voor elke hond werd uitvoerig de tijd genomen, alvorens de beslissing werd gemaakt voor de plaatsing. Er werd niet gestrooid met de kwalificatie van Uitmuntend. En weet je, een Zeer Goed zegt het al: deze hond is “zeer goed” maar die Uitmuntende hond is gewoon echt beter. In de plaatsingen van de honden bij zowel de reuen als de teven zag je duidelijk één lijn. De typische hoofden met goede lichamen, de betere expressie en het juiste gangwerk. Mijn complimenten. Over de keuringen van Nenad kan ik helaas geen uitspraken doen, deze keuringen heb ik tot mijn spijt niet volledig kunnen volgen. De volwassen honden hadden mijn voorkeur en ik moest een keuze maken.

Ik kan niet anders zeggen dan dat ik prachtige reuen én teven in de ring hebWinners  Classe Libera Maschi 24 gezien. Honden in de veteranen klasse met een gangwerk waar je "U" tegen zegt (Leone dei Volsci) en nog geen grijze haar te bekennen. Prachtige honden met droge hoofden. Weinig honden met de overdreven onderbeet die neigen naar hypertype. Waren er dan geen hypertype honden aanwezig? Waren ze allemaal correct. Nee hoor. Ik heb ook honden gezien die niet correct waren, te overdreven waren in het hoofd of te weinig type bezaten. Deze honden kregen dan ook geen kwalificatie 'Uitmuntend', zoals je tegenwoordig helaas maar al te vaak ziet op shows.(1) Voor mij was het een verademing om te zien.

Na de show zijn we vrij laat in de avond met zijn allen nog ergens een hapje gaan eten om vervolgens het weekend gezamenlijk af te sluiten in onze gehuurde villa. Wat hebben we een paar prachtige dagen gehad. Wat ben ik trots op mijn vrienden en dankbaar voor hun aanwezigheid. Een emotioneel afscheid volgde.

Katja en Marjan 6James Bond aka Rocco 82Peppone and Antonio

Eenmaal thuis zou ik mijn koffer uitpakken om deze vervolgens drie dagen later al weer in te pakken voor een bezoek aan de ENCI winner- show in Milaan. Een nieuwe trip naar Italië stond alweer gepland. Er zijn nu eenmaal dingen waar je gewoon geen genoeg van kunt krijgen.... Viva Italia!

Het complete fotoalbum vind u HIER

Login beheerder