Trip Italië juni 2016 – Inverigo

1Een huis dat volledig op zijn kop stond door enorme waterschade mocht deze trip naar Italië niet in de weg staan. Er zou een Raduno plaatsvinden op het terrein van Ivan (dei Corsi di Gaia e Giula). Samen met Arno en onze Cane Corso’s  Maximiliano en Anna zijn we de reis gestart. Deze keer zou er een pup mee terug naar Nederland reizen. En deze keer was het een pup voor mij. Eindelijk!

Omdat ik er nodig even tussen uit moest kwam ik met de geniale ingeving om een dag eerder te vertrekken. Het resultaat van zoveel waterschade in huis zorgde ervoor dat ik een enorm14 slaaptekort had. Toch wou ik meteen naar Italië vertrekken. De vrijdag beloofde een prachtige dag te worden met veel zon. Inpakken en wegwezen. Dit bleek niet het beste besluit daar de vermoeidheid tijdens het rijden al snel begon op te komen. De aankomst deed dit snel vergeten. Dankzij Vanessa hadden we toegang tot een leuk huisje op een kleine camping aan een prachtig meer. Honden uitlaten. Bikini aan en genieten. De gehele middag hebben we dan ook met Max en Anna op het terras van de camping gezeten met de nodige aperitieven. Uiteraard.

De volgende ochtend hebben we met de honden een prachtige wandeling gemaakt langs het meer. De honden hebben zich heerlijk kunnen uitleven en het heeft weer prachtige foto’s opgeleverd. Als Arno er toch ook niet bij was hé.

10Aan het einde van de middag stond een bezoek gepland aan Ivan. Deze avond zouden de mannen gaan voetballen om vervolgens met een hele groep te dineren. Om de tijd te overbruggen zijn Arno en ik samen met de honden de omgeving gaan verkennen. Op de bonnefooi ergens heen rijden en op de meest leuke plekken uitkomen. Uiteindelijk. In Como zijn we gestopt en hebben we door de straten gelopen, hier en daar wat gewinkeld en een heerlijke lunch uitgezocht.  Hoe meer tijd ik in Italië was hoe beter ik me ging voelen. Italië is genieten.

Aangekomen bij Ivan bestond ons moment vooral uit wachten. Een veel voorkomend iets dat wachten. Er begonnen zich steeds meer mensen te verzamelen. Een verzameling van gepassioneerde fokkers waar vriendschappen mee zijn ontstaan. Fausto, Alessandro, Rafaella en nog vele anderen. Dit gezelschap zou voor veel plezier gaan zorgen. Dat stond vast.

Eindelijk kwam Ivan aan. Ik kon niet wachten. Natuurlijk om Ivan en Emilia terug te zien maar vooral omdat ik dan mijn pup weer in mijn armen mocht houden. Nu voor altijd. Nera D’Avola. Met de tijd zou ik er meer en meer achter komen dat deze pup mijn droom zou waarmaken en in geen enkel opzicht zou tegenvallen. Type en karakter. Geloof mij maar. Het lijkt op mijn voorhoofd te staan dat met regelmaat alles tegen lijkt te zitten. De eerste kennismaking met Max was geen succes. Max gaf duidelijk aan dat hij het er4 nog niet mee eens was. Ik kan het hem niet kwalijk nemen. Niet alleen voor ons is zo’n reis vermoeiend daar we elke kostbare minuut proberen te besteden en weinig slapen. Voor Max is dat niet anders. De hele weg let hij mee op de weg. Het liefst zou hij zelf rijden. Gelukkig is Anna wat makkelijker en al snel vriendinnen met Nera. Op het moment van schrijven mag ik verklappen dat Max en Nera een onafscheidelijk duo zijn geworden en ook Anna hoort daarbij.

Een voetbalwedstrijd tussen de bevriende Cane Corso liefhebbers en vrienden zou volgen. De dames Katja, Vanessa en ik hebben met een pintje erbij heerlijk zitten kletsen. Ondertussen begon de lucht dicht te trekken en een enorme donkere lucht hing boven ons. Dit voorspelde niet veel goeds. De wedstrijd nog niet ten einde begon de regen met bakken uit de lucht te vallen. Nog net op tijd vonden we allen een plaats om te schuilen tot groot ongenoegen van de terreinbeheerder.  Het deed me denken aan thuis toen ik de regen over de straat zag stromen en ik vreesde voor het terrein morgen. Modder en nog meer modder. Zorgen voor later. Tijd om te dineren. Volgens de Italianen was het restaurant dichtbij. De begrippen met ons Nederlanders lijkt anders. Na een uur kwamen we eindelijk aan. Tijd voor eten, drinken en een hoop vermaak. Entertainment op en top als de heren luid beginnen te zingen. Mooi moment.

Veel te laat reden we terug naar ons huisje. Onderweg hebben we moeten stoppen. Arno bleek doodziek te zijn geworden en even waren we bang voor een acute blindedarmontsteking. Uiteindelijk viel het mee, wat op straat eruit gekomen was niet. Ik zal de details besparen. Pasta met vis was niet helemaal goed gevallen, laten we het daarop houden.

Aan veel slaap is niemand toegekomen. Altijd bang om te laat op show te komen had ik deze ochtend nog makkelijk een paar uur langer kunnen slapen. Een enorme kater maakte mijn dag niet bepaald prettig. Een show geeft altijd stress en in combinatie met chronisch tekort aan slaap was ik niet bepaald het voorbeeld van vrolijk gezelschap. Toch naarmate de dag volgende trok ik op elk vlak weer bij.

6Zowel Anna als Max mochten deelnemen aan de Raduno. Deze Raduno is geen officiële show en al snel merkte ik dat ik tot de wat meer ervaren handlers zou behoren.  Compleet uitgerust met draagnummerhouder en arsenaal aan showlijntjes ging ik met Anna naar de ring. De draagnummerhouder stopte ik snel weg. Er waren geen ringnummers. Het showlijntje hield ik ook nog maar in mijn zak. Ik leek de enige die op deze manier voorbereid was en voelde me daarmee licht beschaamd. Het had zijn charmes dat het op deze manier ging en langzaam gleden de bekende zenuwen van mij af. We gingen plezier maken. Voor het betreden van de ring kon Anna er prachtig en correct bijstaan. In de ring, hoe kan het ook anders, een ander verhaal. Het lange wachten zorgde ervoor dat Anna liever wou spelen met de andere honden. Ik zei het nog. We gingen plezier maken. Anna nam dit uiteraard heel letterlijk. Toch heeft ze goed haar best gedaan zo voor het eerst in de ring.

In de middag kreeg ik de kans Max te showen. Leek me geen7 gemakkelijke opgave. Niet alleen de temperatuur steeg, ook de kwaliteit van een aantal andere ingeschreven honden. Geen makkelijke taak voor de keurmeesters. Immers zijn we allemaal vrienden van elkaar.  Max liet zich beter showen dan in voorgaande shows en ik kon hem perfect neerzetten. Oren omhoog zodat hij wat meer opviel tussen de gecoupeerde reuen. Max bleef samen met Hammer en Jango over in de selectie voor de plaatsingen. Dit drietal heeft aardig wat rondes mogen rennen voordat de keurmeesters een beslissingen konden maken. Er leek wat twijfel te ontstaan maar uiteindelijk werden de plaatsingen bekend gemaakt. En daar was ik dankbaar voor. Ik had het gevoel een halve marathon gelopen te hebben. Max werd als derde geplaatst en voor hem op 1 Hammer en op 2 Jango. Als je de reuen bekijkt mag ik trots zijn op de derde plaatsing.

8Over het algemeen zijn we niet zo flauw als de show is afgelopen. Resultaat is dat we behoren tot de “laatst overgebleven personen” .Maar ergens houdt het op en is het toch echt tijd om afscheid te nemen en te vertrekken. Wat een geslaagd evenement.

Terug in het huisje sloeg de vermoeidheid echt toe. Veel moeite aan eten en drinken werd niet gedaan. Dit maakt het er echter niet minder om. Heerlijke typische Italiaanse anti-pasta is namelijk net zo lekker en gezellig vergezeld met een lekker glas wijn.

Niet al te laat ging het lampje uit. De volgende ochtend zouden we op tijd vertrekken. Voordat we terug naar Nederland zouden rijden moest er natuurlijk nog een prachtige pup mee terug. Ik kon niet wachten Nera mee naar Nederland te nemen en haar voor te stellen op de Nederlandse Raduno een aantal weken later. Maar dit zou niet de enige Italiaanse verassing voor Nederland worden. Een paar dagen later zou er nog één pup naar Nederland komen. (M)Auro!

Mauro komt ook uit de kennel van Ivan en Emilia en gaat naar mijn zus en haar gezin. Niet alleen voor mijzelf komt er een droom uit. Ook voor Mila en Robin mijn nichtjes komt hun wens uit. Een (echte) hond. En wat voor één….

XOXO

Het complete fotoalbum met foto’s vind u HIER

Login beheerder