Trip Italië… Napels

NapelsItalië, de bakermat van de Cane Corso. Een prachtig land met adembenemende landschappen en een voortreffelijke keuken. Maar vooral het land dat favoriet blijft om naar af te reizen voor maar één passie: De Cane Corso. 

"Vedi Napoli e poi muori": eerst Napels zien en dan sterven. Napels 2

Hoewel het niet in de planning zat om Napels te zien en vervolgens te sterven begon ik tijdens mijn verblijf in Napels deze uitdrukking te begrijpen. Napels is een prachtige stad die zijn indruk heeft achtergelaten. Napels is een stad die je gezien moet hebben. Naast cultuur, historie en de beste pizza’s is Napels ook een regio waar veel Cane Corsofokkers zich bevinden. Tijdens de trip die ik het voorjaar van 2016 maakte heb ik dan ook twee zeer indrukwekkende fokkers mogen bezoeken: Cane Corso Caivanesi  van Luciano Angelino en Casa Di Peppone van Giuseppe Morlando. Beide fokkers liggen elkaar na aan het hart en werken dan ook al lange tijd samen. Zo kan het ook, ook in Italië.

Allevamento Caivanesi (Napels)  

“De Cane Corso’s binnen de Caivanesi lijn staan bekend om hun atletische lichamen, droge hoofden en correcte expressie”

Attila2021Luciano Angelino is de derde generatie fokker op rij binnen de Caivanesi kennel. Luciano heeft een nauwe samenwerking met Vito Indiveri, Giuseppe Morlando Peppone & Ernesto Di Maio (keurmeester KCM 2014) waar ik tijdens mijn reis door Napels door middel van gesprekken steeds meer kennis van begon te nemen.   Luciano nam uitgebreid de tijd om een tour te maken door Napels en daarmee een indruk te geven van de door hem gefokte Cane Corso’s. Niet alleen door met hem in gesprek te gaan over die honden, maar meer door de geschiedenis die erachter zat, leerde ik meer over zijn visie op de Cane Corso. Luciano daagde mij in deze tour uit om de kennis van mijn kant te testen over de Cane Corso. Er ontstond bij mij een lichte vorm van onzekerheid, die niet helemaal terecht was. Hij vroeg mij wat de 5 belangrijke aspecten waren voor een Cane Corso binnen de rasstandaard. Ik probeerde mij in het Engels zo goed mogelijk uit te drukken. Al snel kwam ik erachter dat ik een heel belangrijk aspect vergat, namelijk de voeten, of beter gezegd de poten, van de Cane Corso. Dat de voeten van de Cane Corso gevormd dienen te zijn als “katvoeten” zal voor velen wellicht bekend zijn. Echter het belang hiervan en het gegeven hierachter was mij nog niet geheel bekend. Hier zit een boodschap achter. Als de poten/voeten van de Cane Corso correct zijn zullen er in het verdere lichaam van de Cane Corso minder gebreken ontstaan. Op het moment dat de poten/voeten zich vormen tot bijvoorbeeld Toro202204platvoeten zal zich elders in het lichaam een probleem voordoen dat niet correct is volgens de rasstandaard van de Cane Corso. De rasstandaard is vertaald vanuit het Italiaans in het Engels en vervolgens in het Nederlands. De boodschap was voor mij echter duidelijk. Naast de convergentie in het hoofd, de expressie en de hoekingen in de voor- en achterhand zijn dus ook de voeten/poten van groot belang om tot een harmonieus gebouwde Cane Corso te komen.   Van de visie van Luciano, als fokker en eigenaar van de Cane Corso, kon ik wel een lesje leren. Ik was nieuwsgierig naar zijn honden en werd hierin absoluut niet teleurgesteld.    Aan luxe tijdens deze tour was geen gebrek. Ik werd meegenomen in één van de meest luxe Range Rovers die een mens zich maar kan wensen. Comfort in een stad als Napels, waarin rijkdom en armoede in schril contrast staan met elkaar.   Het overweldigende terrein van de kennel van Luciano was voorzien van een grote weide en vele kennels. Er was een keuken, die enkel en alleen ingericht was voor het voeren van de honden. Normaal gesproken zou je denken dat het beste van het beste bewaard werd tot het laatst. Als eerste mocht ik echter kennis maken met Atilla (Blade VDL X Margot dell'Anteler), een reu van ruim 10 jaar oud. Een prachtige en temperamentvolle reu. Aan zijn bewegingen was zijn leeftijd absoluut niet af te lezen. Nu begreep ik wat Luciano de avond tevoren bedoelde met “de expressie van de Cane Corso”. Deze reu had het allemaal. Dit was Cane Corso. In alles.   De jonge generatie die ik daarna te zien kreeg bestond uit een aantal nazaten van Atilla, waarin je de invloed van onder andere deze reu terug Bruto20dei20Caivanesi202025kon zien. In Nederland kennen we één reu uit deze bloedlijn: Jamiro (Brio). Eén van de jonge reuen uit de lijn van Atilla die een diepe indruk op me achterliet was Torro (Attila X Stella di Peppone). Een jonge hond die niet alleen door zijn temperament de show stal, maar ook een prachtige, correcte expressie had. Een correcte expressie die we zeker in Nederland tegenwoordig teveel missen.   Alle honden gefokt door Luciano en zijn familie, in samenwerking met hierboven genoemde namen, hebben een correcte expressie, een zeer droog hoofd, een atletische lichaam en het benodigde temperament voor de Cane Corso.

Na het nemen van foto’s mocht ik meekijken naar de manier waarop hij zijn honden voerde. Elke hond kreeg vanuit de kennel de benodigde diversiteit aan vlees en bevleesde karkassen uit de hand van Luciano zelf. Een prachtig schouwspel waaruit wederzijds respect voor zowel hond als eigenaar/fokker bleek. Vandaag de dag worden mijn foto’s van de honden uit de Caivanesi lijn nog steeds gebruikt door Luciano op  Social Media. Dankbaarheid van twee kanten. De foto’s zijn gemaakt met liefde, plezier en passie en ik ben dankbaar voor de kans die ik kreeg om deze interessante en indrukwekkende kennel te kunnen bezoeken in het verre Napels.    

 

Cane Corso Peppone  (Napels)  

DSC02115Giuseppe Morlando Peppone is één van de meest hartelijke mensen die ik in Italië ontmoette. Hoewel ik geen fatsoenlijk woord Italiaans spreek en Peppone, zoals de meesten hem noemen, geen woord Engels, waren de momenten dat hij me in Napels rondleidde misschien wel de meest indrukwekkende. Deze bijzondere man die ik eerder in 2013 op de Raduno in Colli del Tronto ontmoette, maakte tijd vrij om mij Napels tot in detail te laten zien. Laat me heel even teruggaan in de tijd. Naast de eerste ontmoeting met Peppone op de Raduno in 2013 had ik via Social Media regelmatig contact met deze man. Nu en dan zag ik zeer interessante honden van hem voorbijkomen en stilaan groeide de wens om deze honden in levende lijve te ontmoeten. Maar een wens is een droom en die droom werd pas werkelijkheid  met de hulp van mijn goede vriendin, wijze raadgever en fokker van mijn eigen Maximiliano, Katja Chtuka van Dei Molossi d’Eburon. Zonder haar was de reis naar Napels en het bezoek aan zowel Luciano als Peppone niet mogelijk geweest.   Peppone, die de tour door Napels van Luciano  overnam, maakte dat op zijn eigen manier nogal spannend. Niet zozeer door de vreemde situaties in het verkeer maar vooral door de taalbarrière. Hier en daar kon ik echt wel een Italiaans woord verstaan, maar in het Napolitaans dialect werd het een stuk lastiger. Gelukkig is er dan altijd nog “google translate”. Helaas bleek dat voor het Napolitaans dialect niet mogelijk.

In deze tour liet Peppone geen enkele plek en geen enkel moment onbenut om iets te zien van Napels. Bij elke bezienswaardigheid werd gestopt om een foto te maken en hiermee raakte ik meer en meer onder de indruk van de IMG 2509201historie van Napels. Deze was prachtig. Soms triest. De geschiedenis van het Romeinse tijdperk en de Griekse Mythologie is adembenemend. Indrukwekkend. Dat is wat mijn hele gevoel in één woord samenvat.   Maar, naast cultuur en historie in een stad als Napels is er uiteindelijk maar één iets wat mijn werkelijke aandacht trekt. Cane Corso. Dat het eten, de koffie en de wijn in Italië altijd beter smaakt dan thuis hoeven we in het magazine niet te vertellen. Cane Corso. Dát is waar het om draait.   Wie regelmatig op facebook leest en de berichten van Peppone ziet verschijnen, zal vast zijn vele foto’s niet zijn ontgaan. Helaas doen de foto’s geen recht aan de honden. Ook de foto’s die door mij gemaakt zijn, geven, hoe hard ik ook mijn best, deed geen goede indruk van de honden. Dat begrijp je pas wanneer je ze met eigen ogen hebt gezien.   Ik werd als eerste verrast door een reu genaamd Ettore. Prachtig hoofd en lichaam met, als je het mij vraagt, een correcte bone. Zware bone en toch niet overdreven zoals je soms wel ziet op shows. Bij Ettore zat een prachtige pup: Astra. In een ander artikel heb ik geschreven over de import van mijn teefje Nera. Astra was het teefje dat toen al verkocht was, waarvan ik heel hard baalde. Ondanks de goede handling van Peppone blijven de honden Cane Corso’s en absoluut geen showhonden.  Het is echter zeker de moeite waard om ze in het echt te zien!

Na deze twee prachtige Cane Corso’s aan huis was de tour niet ten einde. Er was nog een aantal indrukwekkende Cane Corso’s te zien  bij de nieuw gebouwde  woning van Peppone en zijn familie. Daar waren ze, de honden, die ik slechts kende van foto’s, maar die ik nu eindelijk in het echt kon zien en kon aanraken.   Peppone trok alles uit de kast. Niet alleen om de honden te vermaken, door met hen te spelen en individuele aandacht te geven, maar zeker ook om ze goed op de foto te laten zetten. En dat viel niet mee. Deze prachtige Cane Corso’s zijn het niet gewend om een halsband of riem aan te hebben, en daarmee in een stand gezet te worden die we graag zien op show en foto. Toch maakte dit tafereel de hond als Cane Corso er niet minder op. Het is een gegeven dat, wil je een Cane Corso beoordelen, je deze het beste kan zien met eigen ogen in zijn vertrouwde omgeving. Het is hoe dan ook jammer dat ik van deze indrukwekkende beelden geen foto kan laten zien, die de honden toont zoals ze zijn. Desondanks heb ik een aantal prachtige plaatjes geschoten, die misschien niet perfect zijn, maar wel de moeite waard. De moeite waard om u misschien uit te dagen deze honden eens in het echt te zien en een eigen beeld ervan te vormen.   Peppone werkt nauw samen met Luciano Angelino (Caivanesi kennel), Ernesto di Maio en Vito Indiveri. Hij fokt al vele jaren Cane Corso’s. Zijn honden staan bekend om de zwaardere lijven met zware bone. Ondanks dat gegeven bezitten deze Cane Corso’s de correcte expressie en temperamentvolle karakters.   Na het bezoek aan de honden werd ik verrast door de Cane Corso’s achter de poorten van huizen, zoals het de Cane Corso betaamt. Het merendeel van deze honden was afkomstig en gefokt door Peppone en door elke eigenaar werd ik samen met Peppone hartelijk ontvangen. Ik werd uitgenodigd om foto’s te maken.

Gemma2030Na de tentoonstelling van de honden werd ik door Peppone en zijn familie opgenomen in het gezin voor een zeer belangrijk moment op de zondag bij Peppone thuis aan tafel. Daar zit je dan als blonde “Hollander” aan tafel bij echte Italianen met een Napolitaans accent waar zelfs google translate soms niks van begreep. Het zorgde blijkbaar af en toe voor hilarische momenten. Het eten, al dan niet simpel, was voor mij als “Hollander” voortreffelijk en niet te evenaren door welk Italiaans restaurant dan ook. Naast de Cane Corso was de liefde, hartelijkheid en Napolitaanse gastvrijheid duidelijk te zien, voelen, ruiken en proeven.   Mijn dank is dan ook groot, aan Katja, Luciano en Peppone en alle mensen daaromheen voor het mogelijk maken voor deze reis naar Italië met als doel: de Cane Corso!

Het complete fotoalbum Trip Italië mei 2016 - Napels vind u HIER

Login beheerder