Een worsteling om behoud oorspronkelijkheid

Auteur: onbekend
Bron: Cane Corso Club Nederland

In oktober 1983 vindt de eerste officiële bijeenkomst, Raduno, plaats in Italië. Er zijn twaalf volwassen Cane Corso,s aanwezig. Dr. Ventura heeft de taak deze eerste Cane Corso's te keuren. Uiteindelijk was men zeer tevreden over de goede kwaliteit en homogeniteit van de aanwezige honden. Tijdens deze Raduno wordt besloten om een rasvereniging op te zetten. De naam van deze rasvereniging werd 'Sociatà Amatori Cane Corso (S.A.C.C.). Het basisdoel van het S.A.C.C. is het redden en herstel van het ras Cane Corso Italiano. In 1986 verlaat Dr. Breber het S.A.C.C.

Een van de eerste honden uit het nest van Tipsi en Bulan (van beiden was dr. Breber de eigenaar) was Basir. Basir heeft model gestaan voor de eerste officiële rasstandaard. De dekkingen van de zonen van Dauno en Tipsi, Aliot, Bubak, Bulan en Abab, brengen allen optimale zonen voort, ze waren erg homogeen en later bleek dat ze optimaal vererfden.

Nadat dr. Breber het S.A.C.C. had verlaten concentreerde het fokgebeuren zich om de kennels in Montova van Giancarlo Malavasi. Het hele fokprogramma en het voortzetten van het S.A.C.C. is in handen van Stefano Gandolfi, Gianatonio Sereni en Ferdinando Casolini. Later waren er nog een aantal mensen die warm liepen voor het S.A.C.C. maar ook deze verlieten uiteindelijk de club vanwege interne meningsverschillen. Ondanks alle verschillen blijft de club zich sterk maken om de erkenning van het E.N.C.I. te krijgen. Het gestelde doel wordt met veel energie en redelijke resultaten behaald. Het resultaat van het nest van Basir uit 1980 is nadien nooit meer behaald, er zijn nog teveel verschillen in uiterlijk en er zijn bijna geen honden die met Basir kunnen worden vergeleken.

Het S.A.C.C. organiseert met groot succes verschillende Raduni voor liefhebbers van de Cane Corso maar is vooral bedoeld om het ras bekend te maken. Keurmeesters van het E.N.C.I. keuren de op de Raduni aanwezige honden.
In 1987 wordt de officiële rasstandaard opgemaakt door dr. Antonio Morsiani, ondersteund door een keurmeester van het ENCI.
Deze rasstandaard blijkt later wat onnauwkeurigheden te vertonen. Aangenomen wordt dat de reden hiervoor zou zijn het ras zoveel mogelijk af te laten wijken van de Mastino Napolitano, maar leidt uiteindelijk tot veel discussies. Eën van de belangrijkste discussiepunten heeft betrekking op het omschreven gebit. De standaard spreekt van een lichte ondervoorbijt terwijl een tanggebit wordt getolereerd. Het tanggebit komt net zo vaak voor bij de Cane Corso als de ondervoorbijt zoals blijkt uit de officiële notities van de eerste bijeenkomst, de 'Convegna Nazionale di Civitella Affadena' gehouden op 16 juni 1990, maar is ook aangetoond door verschillende Italiaanse fokkers en dr. Breber.

In 2003 waren er opnieuw discussies over het gebit, Dei Dauni Conan zou teveel ondervoorbeet hebben terwijl hij show na show eerste plaatsen behaalde. We schrijven nu kerst 2007 en nog steeds zijn discussies over dit onderwerp niet geluwd.
Dan staat er nog een onnauwkeurigheid in de rasstandaard en deze heeft betrekking op de neuskleur. In de standaard staat dat een Cane Corso altijd een zwarte neuskleur moet hebben. Blauwe honden (grijs) zijn volgens de standaard toegestaan, echter, genetisch gezien is het onmogelijk dat blauwe honden een zwarte neusdop hebben, die zijn namelijk altijd blauw bij blauwe honden. Hetzelfde zien we bij de fawnkleurige honden met blauw masker, ook hier is genetisch gezien maar één kleur mogelijk en dat is een blauwe neusdop.

In de jaren 1990 tot 1992 worden er nog zes Raduni in Italië gehouden, waarbij in totaal 500 Cane Corso's worden ingeschreven. Op 25 november 1990 wordt de Cane Corso geïntroduceerd op de tentoonstelling in Verona. Om beter inzicht te krijgen op de ontwikkeling van de Cane Corso besluit de E.N.C.I. de nesten, geboren uit ouders die door de keurmeester officieel zijn 'goedgekeurd' bij te houden in een onofficieël hondenstamboek, de Libro Aperto, oftewel 'open boek' geheten.

Op 20 januari 1994 wordt het ras officieel erkend door de E.N.C.I. en de gegevens uit het 'Libro Aperto' worden overgenomen in het Italiaanse hondenstamboek. De grote interesse in dit -toen nog- aparte ras en de gedachte dat een grotere populatie zou helpen aan een erkenning door de FCI leidt tot een ongecontroleerde groei van het aantal nesten.
De consequentie hiervan, zo bleek later, is een reductie van de kwaliteit in vergelijking tot het eerste begin.
Het S.A.C.C. doet er niets tegen, integendeel, men neemt de kans waar om grotere publiciteit aan het ras te geven en benoemen zichzelf tot redders van het ras Cane Corso. Door deze publiciteit groeit de populatie uit van een paar nesten in de begin periode per jaar tot de jaarlijks 2.500 inschrijvingen rond het jaar 2000.
Om toch de kans te krijgen de kwaliteit te verbeteren komen Cane Corsi van het hoogste niveau bijeen, om zo te komen tot een nieuwe presentatie van de karakteristieke eigenschappen van de Cane Corso.
De bijeenkomst vindt plaats op 22 mei 1996 in Arese. Kampioen Boris wordt hierbij gebruikt als model voor de presentatie. Naar aanleiding van deze bijeenkomst wordt enkele maanden later in november 1996, de Cane Corso officieel erkend door de F.C.I. op internationaal niveau.

Men dacht dat deze erkenning zou leiden tot een positief resultaat van de kwaliteit van de Cane Corso, helaas, het tegendeel bleek waar te zijn. Veel buitenlanders, aangetrokken door het toen nog nieuwe ras, kochten Cane Corso's zonder enige kennis over het ras te bezitten. Vaak was hun keuze gebaseerd op gebrekkige informatie, de kleur of de prijs van de puppen, die altijd verkrijgbaar waren.
Dit gegeven leidde in de begin jaren 90 tot een totaal gemis aan goede en serieuze informatie en begeleiding van het ras op internationaal niveau. De enkeling die destijds werkelijk geïnteresseerd was liep tegen een groot communicatieprobleem met het S.A.C.C. op. Na jaren slecht management en regelmatig terugkomende disciplinaire maatregelen van de E.N.C.I. besluit deze tot het ontslag van het S.A.C.C. als offici‘le vertegenwoordiger en rasvereniging van de Cane Corso.
Om toch een rasvereniging te hebben besluiten een aantal Italiaanse liefhebbers van het ras tot het oprichten van een nieuwe vereniging, het A.I.C.C., (Assoziaone Italiano Cane Corso). In enkele maanden lukt het deze nieuwe vereniging, liefhebbers bij elkaar te brengen door het volgen van een goed en duidelijk beleid. Het E.N.C.I. besluit dan ook tot het starten van een procedure tot erkenning van het A.I.C.C. als offici‘le rasvereniging.
Ook het A.I.C.C. bleek het uiteindelijk niet al te best te doen als vertegenwoordiger van de Cane Corso en op 28 februari 2003 herkreeg het S.A.C.C. opnieuw de officiële status als enige erkende rasvereniging in Italië. De Cal-1 test is daardoor als eis voor het Italiaans kampioensschap terug gekomen, sinds 2006 is ook de eis Cal-2 toegevoegd als eis voor het kampioensschap.
Voor de Cane Corso is het een goede zet om door middel van gedrag en werkproeven Cal-1 en Cal-2 zoveel mogelijk het oorspronkelijke karakter te behouden.

Copyright © 2015 Onze Cane Corso.nl All Rights Reserved.