Trip Italië; een nieuw avontuur

wdsmilaan

Waar het allemaal begon

Moeder Kobra met haar zoon MaximilianoAl voor onze pup geboren zou worden werd zijn naam bezegeld: Maximiliano.
Dit zou tot “Milano” worden ingekort als roepnaam maar daar is natuurlijk niets van terecht gekomen. In eerste instantie werd het nog afgekort tot “Maxi” maar toen hij wat groter diende al snel de naam “Max” zich aan. Met zo’n opgroeiende ondeugende puber is een korte naam namelijk veel gemakkelijker. Drie lettergrepen is eenvoudigweg te veel als je een hond wilt corrigeren die voor de zoveelste keer een paar schoenen weg aan het kauwen is. Hoe korter hoe beter, en dus werd het “Max”.

Onze verwachtingen van Max waren hooggespannen. Zo hoog zelfs dat we het er al voor zijn geboorte over hadden om hem in 2015 in te schrijven voor de World Dog Show in Milaan (Milano). Natuurlijk moest Kobra eerst nog drachtig blijken, bevallen en minstens één reutje werpen maar dat mocht de pret niet drukken. Wat is er mis met dromen over een mooie toekomst?

En nu ruim 2 jaar later mag ik de blog schrijven waar ik al zo lang van heb gedroomd; de World Dog Show 2015 in Milaan….mét Maximiliano!

cheno

De World Dog Show is een bijzonder evenement. De beste honden ter wereld strijden er om de titel “World winner” en het nivo is er zo hoog dat je echt van goeden huize moet komen om er de hoogste beoordeling te verkrijgen. Deelnemen is voor iedereen mogelijk maar zonder een goede hond vlieg je zo maar met de laagste beoordeling (Goed) de ring weer uit. De illusie om te kunnen winnen hadden we niet. Maximiliano was vooral nog te jong om op zo’n titel aanspraak te kunnen maken. Deze World dogshow kwam voor hem dus wat vroeg maar ook al zou hij wat ouder zijn, er zijn ongetwijfeld nog enkele betere Cane Corso’s te vinden.

De World Dog Show vond al eens eerder plaats in Italië, in het jaar 2000. In dat jaar werd Cheno, de overgrootvader van Maximiliano, de Wereld Winner. Een titel die hij de jaren daarna nog vaker veroverde. Cheno (spreek uit Keno) is een reu waar waarover in de jaren die volgden nog veel gesproken is. Hypertype, zo vond men. In die periode kwamen we dat evengoed tegen op show en in de fok als vandaag de dag. Ik moet eerlijk bekennen dat ik het er wel mee eens ben dat ook Cheno niet de ideale Cane Corso vertegenwoordigde. Al blijft het natuurlijk een interessante hond.

Even voor vertrek hebben Arno en ik besloten om onze relatie niet voort te zetten. We zijn als goede vrienden uit elkaar gegaan. We hopen beiden dat we als vrienden onze passie voor de Cane Corso kunnen voortzetten. Ondanks dit moeilijke besluit stond niets ons in de weg de besproken reis naar Italië nog samen te maken.

Vertrek

De auto volgeladen

We hebben de trip naar italië samen met Dave Verjans gemaakt. Hij zou met een grote bestelauto gaan waar gemakkelijk nog twee personen en een hond bij pasten. Later zou Patrick Vegers zich nog bij ons voegen, die zou met het vliegtuig naar Milaan komen en samen met ons overnachten in het gehuurde vakantie appartement.

Op 9 juni werd de auto vol geladen met veel te veel bagage van mij en met een klein tasje van Arno. Als vrouw zijnde is dat natuurlijk heel normaal, je kan nooit genoeg meenemen. Zeker niet als je weet dat je met een grote bus naar Italië gaat…..Daar past toch genoeg in zou je zeggen. Ik was alleen even vergeten dat er ook nog twee honden met benches bij moesten.
Bij Dave aangekomen in hotel/cafe/restaurant Napoleon in Beek werden we verwelkomd met een drankje. Dave moest de boel nog even afsluiten en wij genoten al vast van ons eerste aperitief. De vakantie was begonnen! Niet veel later konden we de inhoud van onze beide auto’s overladen tot één tot de nok toe volgepropte bestelbus. We waren klaar voor vertrek!

Ik had natuurlijk al eerdere reizen naar Italië gemaakt maar het gezelschap van twee mannen was toch een hele nieuwe ervaring. Ik had een USB stick vol gezet met mijn favoriete muziek voor onderweg. Helaas werd ik echter als enigste vrouw verbannen naar de achterbak. Daar was van de muziek helaas niet zo veel te horen.

de eerste koffieHoewel we in de nacht rijden is slapen voor mij geen prioriteit. Ik wil namelijk geen minuut missen van deze trip. Een hazenslaapje in de Gothard tunnel was mijn enige rustmoment. Blij toe want deze lange, smalle tunnel is niet zo aan mij besteed. Tegen de tijd dat de ochtend inviel reden we Italië binnen. Ik vond het hoogtijd voor een stop zodat zowel wij, als de honden, even de benen konden strekken. Bovendien was het ook tijd voor koffie. In mijn eerdere trips is al gebleken dat koffie halen bij buitenlandse tankstations niet mijn sterkste kant is. Laten we het er maar op houden dat naast een ochtendhumeur, mijn blonde haarkleur ook niet bepaald van hulp was. Na een lange tijd in de wachtrij te staan voor een croissant en die verdomde koffie kreeg ik te horen dat ik eerst aan de kassa mijn bestelling diende te doen. Daarna pas kon ik mijn bestelling aan de toonbank ophalen. Ik had geen zin om opnieuw in die lange rij te gaan staan en behoorlijk slecht gehumeurd kwam ik dan ook weer naar buiten. De arme mannen moesten het natuurlijk ontgelden. Uiteindelijk is de koffie door de heren gehaald en heb ik buiten in de zon genoten van een moment met Maximiliano. Even een klein moment voor jezelf kan soms best aangenaam zijn.

Er is een poos geleden veel gezegd en gesproken over de hitte tijdens de Raduno in België. Sommige mensen hebben een behoorlijke stelling genomen dat ze dit hun hond niet aan wilden doen. De temperaturen zouden niet te vergelijken zijn met dezelfde temperaturen tijdens een vakantie in Spanje, Italië of Turkije. Ik kan je nu, uit eigen ervaring vertellen, dat het in Italië minstens net zo benauwd kan zijn als in ons eigen land. Toch passen onze honden zich daar snel op aan. Precies zoals het in België prima te doen was bij temperaturen van ruim 30 graden, was dat ook hier het geval. Met de nodige extra verkoeling: Raam open en airco aan (die overigens weinig effect sorteerde in de laadruimte van de auto) reden we probleemloos door naar Milaan. Wel maakten we een extra stop om de honden op tijd wat te laten drinken en om zelf de benen even te kunnen strekken.

Aankomst

Aangekomen in Milaan zijn we eerst gestopt bij Lago Di Como waar we een wandeling hebben gemaakt met de honden. In deze prachtige omgeving werden de eerste foto’s van de honden gemaakt. Na deze stop zijn we verder gereden naar ons appartement. Het lag niet ver van de Expo waar de World Dog Show zou plaats vinden.

Het appartement beviel ons uitstekend. Een warm welkom van de eigenaresse met de nodige versnaperingen stonden klaar. Ook aan de honden was gedacht. Een blik hondenvoer inclusief voerbak stond klaar. Na het uitpakken van de spullen en het installeren van de benches was het tijd om wat te rusten. De één ging even liggen, de ander douchen en weer een ander deed wat boodschappen, zodat we onder het genot van een hapje en drankje, de aftrap van onze vakantie konden gaan vieren. Ik genoot even van een momentje rust. De mogelijkheid om uit te rusten zoude deze dagen zeldzaam zijn wist ik uit ervaring. Ik zou de heren eens laten zien hoe je een trip naar Italië maakt waar elke vrije minuut word gebruikt om optimaal te genieten en om mooie honden te zien.

aankomst lago di como dave en arnoAankomst Lago Di Como Max en ikappartement

Del Var Kennel

aquila Dorata van HelsingEr stond een bezoek aan Emanuele en Angela van Del Var kennel op de planning. Deze Kennel is gevestigd in Varese, niet ver van Milaan. Emanuele hebben we eerder ontmoet tijdens de Raduno in Tongeren in 2014 waar hij de toenmalige keurmeesters Alessandro Bigozzi en Robberto Gianulli gezelschap hield. Emanuel en Angela hebben een kleinschalige kennel met honden uit de lijn van Del Dyrium, dell'Antiqua Apulia en Degli Elmi. Ik ben ervan overtuigd dat ze in de toekomst deze lijnen met zeer mooie resultaten bij elkaar zullen brengen.Perseo Degli elmi

Twee reuen hebben bij mij een goede indruk achter gelaten. Dit zijn Aquila Dorata van Helsing en Perseo Degli Elmi. De laatste reu zou net als Maximiliano verschijnen op de Clubshow en de World Dog Show. Burlesque dell'Antiqua Apulia was voor mij een grote verrassing. Burlesque is gefokt door Roberto Gianulli. Ze is een teef die ik al vanaf jonge leeftijd op het oog heb gehad. Haar in het echt terug zien was dan ook zeer bijzonder. De foto’s doen haar overigens geen eer aan. Je moet haar in het echt gezien hebben. Zowel in type als in karakter is ze meer dan mooi en bijzonder. Ze is voor mij 100% Cane Corso!Burlesque20dellAntiqua20Apulia20203

Het is geen doen om elke hond te beschrijven, de blog zou te lang worden. In de albums zijn alle honden te vinden met de daarbij behorende informatie over de afstamming.

Na het zien van alle honden van Del Var werden onze honden uit de auto gehaald voor een wandeling in het bos. Wederom een heel mooi moment voor wat foto’s. Angela stond ons na de fotosessie al weer op te wachten en Maximiliano heeft vervolgens al zijn charmes in de strijd gegooid om haar voor zich te winnen. Dat is hem natuurlijk weer gelukt en dit mooie moment werd dan ook snel voor eeuwig vastgelegd op foto. Zo als bij zo veel Italianen is Mariano di Chicco, de fokker van de vader van Maximiliano hier niet erg geliefd. om dan toch een compliment krijgen over je hond is dan extra bijzonder. Zo werkt het nu eenmaal bij de Italianen. Een compliment maken over een hond die verbonden is aan een kennel die je niet mag schijnt heel erg moeilijk te zijn.het gezelschap

Een maaltijd in Italië hoeft slechts eenvoudig te zijn om lekker te smaken. We aten dus een eenvoudige maaltijd bij Angela en Emanuel, zoals het hoort. Samen met de nodige biertjes werd deze eerste avond niet al te laat beëindigd. We zouden er allemaal op tijd uit moeten voor de show van de volgende dag. We namen afscheid, hoewel we elkaar de volgende dag wederom zouden treffen.

Aangekomen in ons appartement zou het verstandig geweest zijn om te gaan slapen. De warmte, de adrenaline en de zenuwen voor de volgende dag zorgden er voor dat slapen wederom geen prioriteit had. Ik besloot om achter mijn laptop te kruipen en vast aan mijn foto’s te gaan werken. Had ik die avond ook maar aan mijn blog begonnen, dan had ik dat nu maanden later niet hoeven te doen, bedenk ik me nu achteraf.

Raduno

raduno met maxDe wekker gaat. Na een korte nacht begin ik gelijk weer vol energie aan een nieuwe dag. De dag van de Clubshow, het evenement dat de dag voor de World Dogshow wordt gehouden. Mijn voornemen om op tijd op de show te arriveren en eventuele files te ontwijken kon ik niet helemaal nakomen. Een vrouw heeft in de ochtend naast wakker worden nou eenmaal wat meer tijd nodig dan de man. Desondanks zaten we redelijk op tijd in de auto en bovendien hadden we helemaal geen files op de 15 minuten durende route naar de Milanese expo. Het passeren van de entree voor auto’s ging bovendien veel sneller dan verwacht en eenmaal binnen gekomen in onze hal was het nog bijna leeg. We waren uiteindelijk dus zelfs erg vroeg. Ik was blij verrast met de temperatuur in de hallen. Ondanks dat het buiten meer dan 30 graden werd die dag bleven de hallen heerlijk koel. Ze waren voorzien van een prima airconditioning!

Ik installeerde de bench met Maximiliano langs de kant van de ring en koos ervoor om mijn eigen weg te gaan. Ik mengde me tussen de mensen die ik ken en waarvan ik er veel al een lange tijd niet gezien had. Al snel werd ik in de arm genomen door Fransesco Cesaro (Casa di Cesaro) die me voorzag van een heerlijke espresso. Die was natuurlijk erg welkom zo vroeg op de dag. Fransesco was net als veel andere bekende gezichten aanwezig op de Raduno in 2013 en de Euro Dog Show in BRNO. Op dit soort shows leer je al snel de bekende gezichten in Cane Corso land kennen.

Iedereen gedag zeggen kost tijd maar ik werd er vrolijk van om al deze mensen weer terug te zien. Op zo’n dag maakt het niet uit waar je vandaan komt, je deelt een passie en bent dan even één grote familie. De haat en afgunst die vaak heerst lijkt dan voor heel even vergeten.Raduno

Na iedereen begroet te hebben is het tijd om me klaar te maken voor de keuring. Omkleden dus en Max gereed maken. De zenuwen die toeslaan zorgen dan zo als zo vaak dat ik voor even niet vrolijk kan doen. Ik ben veel te gestrest en Max voelt dat vaak aan. Het resultaat was Max die zich heel even groot maakte om Perseo aan te vallen. Perseo is een indrukwekkende hond die we die dag van alle kanten op de foto hebben vast gelegd. Alleen vond Max hem even helemaal niet zo indrukwekkend en hij wilde graag laten zien dat hij aanwezig was. Ik voelde me er niet beter door en heel even twijfelde ik of ik wel zelf de ring in moest gaan met Max. Patrick voegde zich inmiddels bij ons en ik had Patrick Max al in de handen geduwd….doe jij het maar. Patrick heeft Max eerder voor mij geshowd op de KCM en hij kon dit gewoon ontzettend goed maar ik heb me vermand en toch Maximiliano zelf geshowd. De keurmeester Fabrizio La Rocca heeft Maximiliano als pup gekeurd. Hij is als keurmeester is zeer geliefd in Rusland en vooraf werd al gezegd dat dit in de uitslagen wel eens tot uiting kon komen. Dat ik hier ook maar enige kans zou maken zat daarom niet in mijn hoofd. Heel even kreeg ik toch ineens wat hoop toen een ongecoupeerde reu van Denis Ali (Dya al Din della Valle degli Orsi Ali) de winst behaalde in zijn klasse. Deze reu, die de jeugdtitels op beide dagen won, leek sprekend op Maximiliano. Zeker in het hoofd maar ook qua lijf. Hij was iets verder in zijn ontwikkeling en bespiering maar ook iets lang in de lendenen maar correct gebouwd. De gelijkenis tussen deze honden was zo treffend dat Arno even meende Denis Ali (wat een erg bekende fokker is) met Maximiliano in de ring was verschenen. Hij moest echt twee keer kijken alvorens hij er achter kwam dat het niet Maximiliano was.

op de radunoEnfin.. het was een sprankje hoop maar ook niet meer dan dat. Snel zette ik dit idee uit mijn hoofd en ik temperde de verwachtingen tot op het nivo dat ik vooraf al had van deze show.. Geen kans op een overwinning maar laten we hopen op een excellente beoordeling.

Ondanks de zenuwen heb ik Maximiliano goed weten te showen. Helaas zat er als verwacht geen plaatsing in maar ik was toch tevreden met de manier waarop hij zich had laten zien. Maximiliano ontving een excellent als beoordeling en dat was in zo’n sterk deelnemersveld al heel wat!
De spanning was eraf en er was weer tijd om te kletsen het circus te aanschouwen en te proosten op dit geweldige weekend en het weerzien van oude bekenden.

Na de show was het tijd voor een opfris beurt. In het appartement had ik weer even de tijd om de ervaringen van deze middag te laten bezinken en me voor te bereiden op het avond programma. Dit programma bestond uit een etentje met Mariano di Chicco (spreek uit die Kiekko), fokker van Maxi’s vader Bruce en verder vooral uit gezelligheid en lekker eten en drinken. Ook Patrick Vegers had inmiddels zijn intrek genomen in ons appartement dus we hadden een leuke club om de avond mee door te brengen.

Arno en ik besloten om wat boodschappen te doen om de eerste honger te kunnen stillen. Prosecco, Italiaans bier, kaas en worst….simpel maar lekker. Een grote fles met Limoncello maakte het Italië avontuur compleet zodat we met een ietwat licht hoofd vertrokken richting het diner met Mariano.na de raduno

diner met MarianoMariano keurde dat zelfde weekend op de WDS een ander ras dan de Cane Corso. Hij zat daarom in een hotel van de organisatie en in dat hotel zouden we wat eten. Het gezelschap werd uitgebreid met Cane Corso vrienden van Mariano uit Amerika. Het was helaas niet het beste gezelschap. Ik heb zelden zo’n chagerijnige mensen meegemaakt maar al met al werd het een onvergetelijke avond.
De avond begon met een ontsnapte bejaarde die volledig in de war in pyjama achter de heren aan zat. Toen de bejaarde ik kwestie eenmaal was gevangen en werd teruggebracht naar de instelling waar hij moest verblijven konden we aan tafel. Het restaurant zag er uit als een schoolkantine uit de jaren 70 en de bediening en het eten waren beiden ronduit slecht. Op sommige momenten leek het bijna een slechte comedy. We moesten zelf bestek gaan halen want dat werd niet uitgeserveerd. Het duurde een uur voordat we konden bestellen terwijl het restaurant niet eens bomvol zat. Het duurde vervolgens nog eens anderhalf uur voordat het eten op tafel kwam en het eten was vervolgens van een belabberde kwaliteit. Het mocht voor ons de pret niet drukken. We aten enkele happen van het eten en spoedden ons snel terug naar ons appartement. Daar lag het nog vol met Italiaanse delicatessen waarmee we alsnog onze honger zouden kunnen stillen.

Bij het verlaten van het hotel liet Mariano weten Maximiliano als dekreu te willen gebruiken voor één van zijn teven. ik was dol blij om dit te horen…. Italianen gebruiken slechts zelden een buitenlandse reu. En deze vraag van zo’n gerenommeerde fokker als Mariano….. Ik durfde het op dat moment nog niet heel serieus te nemen. maar stel je voor… en het zou misschien al dit weekend plaats vinden!

World Dog Show

Je zou haast zeggen dat de vermoeidheid zou zijn toegeslagen maar in mijn geval is daar niks van waar. Dit soort trips geven mij energie, adrenaline en ik geniet er van. Op tijd vertrekken was met mij er bij natuurlijk weer niet gelukt maar opnieuw was van file weer geen sprake. We arriveerden dus op tijd bij de World dogshow.

Milaan blijkt toch erg klein te zijn als je plotseling een Nederlandse auto met bekenden (Joukje, moeder en dochter) tegen komt. De dames waren net als wij onderweg naar het expo gebouw en werden heel blij toen we elkaar troffen. Het bleek dat ze al een half uur rondjes aan het rijden waren in de buurt van het expo gebouw. Gelukkig wisten wij vanwege de show van een dag eerder nog precies de juiste weg te vinden.

world dog showZoals ook de dag hiervoor keek ik er weer naar uit iedereen opnieuw te zien. De strak georganiseerde Clubshow van gisteren was een schril contrast met de chaotische World dogshow van vandaag, die nu niet in 2 maar in 3 ringen zou plaatsvinden. Het was dan ook opletten zodat je op tijd klaar stond om je op tijd in de ring te begeven. Iets waar ik moeite mee had. De zenuwen waren weer zo toegeslagen dat ik op het laatste moment natuurlijk weer dringend naar het toilet moest. Gelukkig verzekerde mijn manager (Arno) mij ervan dat daar geen tijd meer voor was. En inderdaad, hij had gelijk. Nog geen twee minuten later moest ik mij met Maximiliano al in de ring begeven.

Deze ronde is er één waar ik Maximiliano misschien wel het beste heb weten te showen sinds een lange tijd. Hoewel ik niet geplaatst ben heb ik wel een Uitmuntend gekregen van keurmeester Massimo Inzoli. Het maakte mij toch wat trots want er mochten ook verschillende honden vertrekken met een beoordeling “Zeer Goed”of zelfs slechts “Goed”.

De laatste rondes heb ik tandenbijtend gevolgd langs de ring. Wie zou de World Winner titel in de wacht slepen? Het werd spannend…. En hoewel dit vooraf werd voorspeld; Noch een Italiaanse, noch een Russische Cane Corso wist te winnen. De winst was voor X-Man uit Spanje!
Is het verdiend, is het een veilige of juist een tactische keus geweest? Het maakt niet zo veel uit. Ik kon blij zijn dat X-Man won en niet de Russchische eerdere World Winner Ciceron. Feit blijft, dat het na al die jaren vreemd is dat er geen Italiaanse hond wint. Italië waar niet alleen de roots liggen, maar ook de kwaliteit hoog is als het gaat om het juiste type.

De World Dog Show zit erop en ik werd wederom verrast door Mariano die nog steeds de dekking met Maximiliano had gepland na de show. Om deze reden hebben wij de erekeuring overgeslagen.uitrusten

We reden terug naar het appartment, in afwachting van een bericht van Mariano over waar de dekking plaats zou gaan vinden. Zo goed als klaar voor vertrek, kreeg ik een bericht. De dekking kon helaas die avond niet doorgaan. De teef was helaas toch nog niet voldoende dekrijp. Ik was natuurlijk enorm teleurgesteld, al kon niemand hier iets aan doen. Met de nog korte tijd die ons restte in Italië was de kans dat de dekking nog zou plaats vinden bijna nihil. Tijd om te lang teleurgesteld te zijn had ik echter niet. De heren hadden honger en na een heerlijke wandeling door de straten van Milaan zijn we bij een pittoresk Italiaans restaurant gaan eten. Het was voor mij een welkome afleiding en het eten was zeker in vergelijking met de dag ervoor voortreffelijk.

dinerOp het terras gezeten waren het de honden die de meeste aandacht kregen. Ondanks dat de Cane Corso zijn oorsprong heeft in Italië zie je ze in het huidige straatbeeld zelden tot nooit. In Italië is de Cane Corso nog steeds een echte kennelhond en erfbewaker en geen hond voor in een grote stad als Milaan. Toch is met name Milaan een zeer hondvriendelijk gebied waar je continu mensen voorbij ziet lopen met een hond. Het zijn alleen zelden cane Corso’s die je op straat ziet.

De avond werd afgesloten met een Limoncello in ons comfortabele appartement met serieuze gesprekken over de show, de Cane Corso en de plannen voor de volgende ochtend. De laatste spullen werden alvast ingepakt. Het zou onze laatste nacht in Milaan zijn. De aankomende dagen zouden in het teken staan van fokkers bezoeken. De fokkers die bezocht zijn staan uitvoerig beschreven in mijn volgende blog: Trip Italië 2015 part 2; Een bezoek aan….

Darfo, Pisonge en Fausto Delaidelli

De volgende ochtend zijn we op tijd opgestaan. Patrick zou vroeg in de ochtend met het vliegtuig naar huis keren en Arno, Dave en ik zouden verder reizen naar Darfo voor een bezoek aan Fausto Delaidelli. Ik heb Fausto reeds eerder bezocht in November 2014.

klein vogeltje

 

pisonge dinerVoordat we bij Fausto op bezoek gingen heb ik met enige moeite het restaurant kunnen achterhalen waar we in November gegeten hadden. Het lag in de buurt van Darfo in een prachtig plaatsje aan het meer met tal van leuke restaurants en een haven. Ik had echter geen idee meer hoe je daar moest komen of hoe die plaats heette. Omdat ik het over een meer had zijn we op zoek naar het restaurant borden gaan volgen die “Lago Moro” aangaven. Deze borden leidden naar een zeer onaangename route door de bergen met smalle straten en heel veel bochten. Het gebrek aan slaap speelde ons denk ik parten en verhinderde ons om helder te denken. Halverwege de bochtige bergweg vroeg ik of we alsjeblieft konden stoppen en omkeren. Ik vond de route doodeng. Zeker met een wagen die even breed was als de straat en de mogelijkheid op tegenliggers. Ik zag ons in gedachten al bijna in het ravijn liggen. Helaas was omkeren geen optie, de weg was eenvoudigweg te smal om te keren.

We hebben de route overleefd en werden vervolgens beloond met een aankomst in een onverwacht mooi plaatsje boven in de bergen gelegen aan een meer. Het is ongetwijfeld een van de mooist plekken die ik ooit in mijn leven heb mogen aanschouwen. Hoog boven alle andere meren in de streek gelegen ontdekte we een azuur blauw meertje met aan haar oever een klein toeristisch dorpje. Het meertje; “lago Moro” lag in een bekken dat door de laatste ijstijd was uitgeslepen door een gletsjer en was aan alle kanten omsloten door steile berghellingen. Zelfs de mooiste ansichtkaart kon niet tippen aan het uitzicht dat wij hier hadden. Helaas mochten er in het weekend geen auto’s bij het meer worden geparkeerd zodat we niet langer durfden te blijven dan een minuut of vijftien. Genoeg om de honden even een sanitaire stop te laten maken en zelf een korte wandeling langs de oever van het meer te maken. Na deze korte stop belde ik Fausto op om te vragen welk meer we wel in November hadden bezocht (dat was duidelijk een ander meer). Na het 

pisonge

telefoontje kwamen we tot de conclusie dat het Pisonge zou zijn, maar heel zeker waren we eigenlijk niet. Eenmaal in Pisonge herkende ik het dorp en we besloten er een wandeling doorheen te maken met de honden. Bij de haven was er een prachtige achtergrond om wat foto’s te maken en hoewel het showen voor het weekend erop zat zivagobleef ik daar nog even trainen met Maximiliano. Het leverde mooie foto’s op en met een voldaan gevoel zijn we op een terras gaan zitten voor een hapje en een drankje. Het eten was eenvoudig maar erg lekker. We kregen gezelschap van een vogel die plaats nam op een vrije stoel aan onze tafel. Het vogeltje leek de Italiaanse pizza net zo goed te kunnen waarderen als wij. Na de lunch was het tijd om Fausto te bezoeken. Ik keek uit naar het bezoek en was benieuwd om de honden terug te zien die ik vorig jaar ook al op camera had mogen vast leggen. Hoewel iedereen vermoeid was, met name ook Fausto zelf, werd er uitgebreid de tijd genomen om de honden te laten zien. Fausto zijn visie is er één die me al geruime tijd aanspreekt. Hij is al net zo kritisch als ik zelf ben en dit is een verademing binnen de Cane Corso wereld. Hij is niet snel tevreden, zelfs niet over zijn eigen honden. Nog altijd was ik, zoals eerder in November van het vorige jaar, erg te spreken over Zivago. Een jonge reu waar ik veel verwachting van heb. Het is mooi om hem te zien opgroeien en tot op de dag van vandaag volg ik zijn ontwikkelingen. Naast Zivago vond ik ook zijn teef Ilona erg interessant. Ze heeft eerder al een enorme indruk op mij achtergelaten. Het gezelschap werd uitgebreid met een aantal gasten uit Amerika die net als wij de honden van Fausto kwam bekijken. Hoewel we graag langer hadden willen blijven, namen we op tijd afscheid van Fausto. We hadden nog een lange route voor de boeg.

Cremona

Onze weg werd vervolgd naar Cremona. Deze stop zouden we gebruiken om de volgende ochtend door te reizen voor een bezoek aan Dei Dauni Kennel in Montecchio Emilia. Na een opfrisbeurt zijn we het centrum in gelopen, een beetje cultuur snuiven en een hapje eten. Met Maximiliano en Murdock midden op het terras hadden we wederom ontzettend veel aandacht. Het blijft me verbazen dat een ras dat uit Italië komt zo veel aandacht blijft trekken maar zoals ik al eerder heb uitgelegd zie je in Italië nu eenmaal weinig cane Corso’s in het straatbeeld. Iedereen wil aaien en veel mensen vragen welk ras we hebben. Ook herkennen veel mensen onze honden wel als Cane Corso maar krijgen we complimenten dat het zulke mooie honden zijn. Het is in ieder geval goed voor ons zelfvertrouwen.

De avond werd afgesloten met een ijsje. ik heb het gedeeld met Maximiliano, wat verschillende vertederende blikken opleverde. Maximiliano kan namelijk heel beheerst een ijsje eten op het terras en geen druppel word verspilt.

Dei Dauno Kennel

De volgende ochtend zijn we vertrokken voor ons bezoek aan de Dei Dauni Kennel waar we hartelijk ontvangen werden door Massimo Frascari. In de vroegere jaren was deze kennel heel bekend maar de laatste jaren horen we er niet zo veel meer van. Voor ons juist een redenDei Dauni Kennel om deze kennel eens te bezoeken. We werden verwelkomd in het kantoor (aan huis) van de Massimo en het was overweldigend te zien hoeveel prijzen er aan de muur hingen. Letterlijk tientallen Italiaanse kampioens titels en ook pupde wereldtitel van de befaamde Conan dei Dauni hing er aan de muur. Je voelde direct hoe belangrijk deze kennel in het verleden is geweest voor de Cane Corso in Italië en ver daar buiten. Na een kop koffie werden we meegenomen naar de kennel die zich, zoals dat in Italië wel vaker het geval is, niet aan huis bevond. Het was een rit van ongeveer 15 minuten naar de kennel. De beheerster van de kennel, Elisabetta Franceschi, wachtte ons op. ik probeerde wat eerste indrukken op me in te laten werken. Er bevond zich een prachtig gebied op de achtergrond en samen met de conditie van de honden maakte het een goede eerste indruk. Er werd uitgebreid de tijd genomen om ons kennis te laten maken met alle honden en daar foto’s van te maken. Massimo Franscari schreef alle namen en de ouders in mijn boekje zodat ik thuis niet al te veel moeite hoefde te doen om in mijn geheugen te graven. Na het zien van zoveel honden kun je niet alles onthouden, ik niet in ieder geval. Dat deze honden goed verzorgd werden en er een aantal honden al een mooie leeftijd hadden bereikt was overduidelijk te zien en er werd geen onderscheid gemaakt welke honden we wel en niet te zien kregen. Alle honden werden naar voor gehaald. Zowel de honden die in huis leefden als de honden die in de kennels zaten. Voor mij was er één teef die veel indruk maakte, Hermosa!


Een verassingdekking

Nadat we alle honden en pups hebben mogen zien waren Massimo en Elisabeth benieuwd naar onze eigen reuen die nog in de auto verbleven onder een boom in de schaduw. Er was niet heel veel tijd voor ons bezoek want Massimo had een afspraak om Hermosa te laten dekken. hadden we totaal niet de indruk dat ze haast hadden en zewaren ook erg benieuwd naar onze honden. Tijd dus voor de honden om de benen te strekken. We hebben we de honden één voor één los gelaten op het terrein zodat ze even hun energie kwijt konden raken. Massimo was onder de indruk van Murdock en sprak zijn complimenten uit. Nadat Murdock een wandeling van een minuut of tien had gemaakt was het tijd voor Maximiliano om even de auto uit te mogen. Max genoot duidelijk van het feit dat hij zijn energie even kwijt kon en deed daarna zijn best om netjes te gaan staan voor Massimo. Hij liet zich weer van zijn beste kant zien en Massimo en Elisabetta knikten goedkeurend. Vervolgens raakten ze druk in gesprek en het klonk als een overleg. We konden het niet zo goed volgen maar steeds wezen ze naar Maxi en overlegden dan weer opnieuw. Ze vroegen naar Maximiliano zijn stamboom en gezondheidsuitslagen en ik kon alle documenten overhandigen want alles stond op mijn telefoon opgeslagen. Waarom wilden ze dat eigenlijk weten? Het drong nog niet echt tot mij door…

Totaal verbaasd was ik dan ook toen Massimo aan mij vroeg om Maximiliano te mogen gebruiken voor Hermosa. Ik wist niet wat ik hoorde en ging snel in overleg met Arno. We zaten er zelf op dat moment zelfs over te denken om Hermosa over te nemen vanwege haar prachtige lichaam en de bone die ze had. Iets wat we goed konden gebruiken in Nederland en ze was een hele mooie match met Arno. En nu vroeg Massimo ons voor een dekking voor deze teef met onze eigen Maximiliano.!!

Heel veel tijd om na te denken gaf ik mezelf niet. Dit was doen! Arno zei het zelfde. Ongeacht wat er verder gebeurt, dit is een eer die je maar zelden krijgt in Italië. We maakten de afspraak dat het in orde was mits we voor de dekking een pup zouden krijgen uit het nest. Ze gingen akkoord. Zenuwachtig als de pest werden Maximiliano en Hermosa bij elkaar gezet en met vijf nieuwsgierige aagjes wist Maximiliano heel even niet wat hij moest doen. Maar na een 10 minuten stonden ze vast en mocht ik van Massimo foto’s gaan maken. Een prachtig moment en ik denk dat iedereen op de foto’s heeft kunnen zien hoe ik blij ik was. Dit was hoe dan ook een grote eer!! Maximiliano die een dekking mocht doen in Italië zelf en nog wel bij zo’n beroemde kennel!
Dat kan geen andere Nederlandse reu hem navertellen.

Helaas moesten en zouden we deze dag terug vertrekken naar Nederland voor ons werk waardoor we maar één dekking hebben kunnen doen. Normaal gesproken doe je er twee en of drie. Na deze dekking hebben we afscheid genomen om door te reizen naar de laatste kennel die we dit weekend zouden bezoeken.

Dell Impero di Maya

dell impero mayaDell Impero di Maya een kennel in bezit en beheert door Morena Mazzotti en Andrea Corbara. Een jong koppel die de laatste tijd veel te zien zijn op shows en waarvan een aantal honden al een aardige bekende naam hebben. Ze fokken veel vanuit de lijnen van Degli Elmi en nog een beetje met honden van de Nevaia kennel. Eén van hun honden, Hulk Hogan, werd tijdens de World dogshow enkele dagen eerder Vice World Winnaar. Ik ben geen fan van deze reu maar wel van wat er achter zit en ik was zeer benieuwd naar welke honden we nog meer tegen kwamen.

Bij aankomst werden we opgewacht door Andrea, Morena en een vriend van hen. Ze spraken zelf weinig Engels en wij nauwelijks Italiaans, dus deze vriend was er vooral om te vertalen. Ik verwonderde me vooral over de prachtig opgezette kennel. In het midden stond een splinternieuw gebouw die volledig ingericht was met binnen kennels en ruimte voor de pups. Daaromheen stonden diverse weides waar de honden heerlijk buiten konden vertoeven. Deze honden hadden het meer dan goed en voor mij is deze kennel de mooiste die ik ooit gezien had. Met zoveel honden verwacht je toch enige overlast van geur maar niks was minder waar. Alles zag er proper uit en de conditie waarin de honden zich stelde was ook uitermate goed. Ik kreeg respect voor dit jonge koppel hoe ze hun kennel hebben opgezet. Absoluut met veel professionaliteit. Maar hoe een kennel er uit ziet zegt niks over de kwaliteit van de honden en het werd tijd om deze één voor één te bekijken. Wederom werden in deze kennel alle honden gepresenteerd. Ook de wat minder “mooie” honden met name teven waarvan duidelijk te zien was dat deze een aantal mooie nazaten voor hen hebben opgeleverd en daarin waren ze dan ook ontzettend eerlijk.

one dell impero mayaNa het zien van alle volwassen honden was het tijd voor de puppy’s en ik werd op slag verliefd op een prachtig reutje waar een lichaam op zat dat me gelijk een wow gevoel gaf. Uiteraard was deze pup niet meer te koop. Jammer! Puppy’s op de foto zetten is niet makkelijk en na diverse pogingen om ze op de foto te zetten zonder echt goed resultaat werd er drinken op tafel gezet. Er werd gesproken over de WDS show, het fokken, keurmeesters en handlers. Dit koppel had de nodige humor en we hebben naast de serieuze gesprekken dan ook ontzettend kunnen lachen. Ik mocht ze erg graag en voor mij zijn ze zeker de moeite waard om nog eens te bezoeken. Tot op de dag van vandaag voel ik me meer dan schuldig dat ik tot op heden nog geen enkele foto heb weten te posten. Ik heb me dan ook meer dan vaak mijn excuses aangeboden en krijg telkens te horen…don’t worry. Ik maak dit goed met ze, want wil snel hun foto’s posten en nog sneller eens terug voor een bezoek.

En hiermee mag ik de langverwachte blog afsluiten. Deze trip is zeer vertraagd geschreven en nog meer vertraagd op mijn website gekomen, maar was meer dan de moeite waard om te beschrijven. Een avontuur waar zo lang naar is uitgekeken is in geen elk opzicht tegen gevallen. Het was fantastisch en ik kijk er met een glimlach op terug.

Helaas hebben we enige tijd geleden te horen gekregen dat Hermosa, de teef die Maximiliano heeft mogen dekken leeg is gebleven maar we hopen dat er ooit nog eens een herhaling aan zit te komen. Wie weet hoe het ooit nog gaat lopen. In ieder geval was deze trip, ook al heeft hij ons niet de gehoopte pup gebracht, meer dan de moeite waard!

Het complete fotoalbum vind u HIER

 

Copyright © 2015 Onze Cane Corso.nl All Rights Reserved.