Trip Italië November 2014Route 1

Goed en wel had ik mijn koffer uitgepakt of de tijd om deze opnieuw in te pakken was al weer aangebroken. Nog geen week na de terugkeer van mijn laatste avontuur stond er een trip naar Italië op het programma. Het doel van deze reis: Een prachtige pup mee terug naar België nemen. Helaas wederom niet voor mijzelf.

De trip zou een gecombineerd bezoek worden van twee zeer interessante kennels. Della Nevaia in Polvirigi (Ancona) waar we de betreffende pup zouden ophalen en een tweede fokker, Fausto Delaidell (uit Darfo). Ook daar keek ik enorm naar uit. Fausto zijn honden spreken me al geruime tijd aan en na het lezen van een interview sprak ook zijn visie op het ras me enorm aan. Kennel Della Nevaia heb ik reeds bezocht tijdens de Raduno Dell Anno vorig jaar November. Helaas was er toen te weinig tijd- en licht om alle honden goed te bekijken en mooie foto’s te maken. Ik hoopte van harte de honden deze keer wel bij daglicht te kunnen zien en fotograferen. Het werd tijd om te vertrekken.

Op donderdagavond na mijn werk vertrok ik dus richting Tongeren. Voor wie mijn vorige blog heeft gelezen; ditmaal met aangepaste snelheid. Bij Katja aangekomen heb ik nog snel even de pups van Kobra kunnen bewonderen. Prachtige volle pups die inmiddels al aardig begonnen te bewegen in de puppyruimte. Zoals altijd kon ik aan Kobra weer zien dat ze heel trots is op haar pups. Na een welkomstdrankje zijn we aan het begin van de nacht eindelijk vertrokken. Italië, we komen er aan!

November 2014 380Het eerste deel van de trip zouden we afleggen naar Brescia waar we Felice Pugliese (van de bekende Dei Volsci Kennel) zouden ontmoeten om vervolgens samen met hem Fausto Delaidelli te ontmoeten. Felice heeft naast zijn eigen kennel een adviserende rol voor verschillende fokkers in Italië als het gaat om het maken van keuzes in het fokprogramma. Deze man blijkt een talent hiervoor te hebben. Als je ziet waar deze adviezen tot hebben geleid dan klopt dat zeker….prachtige Cane Corso’s.

Ondanks dat ik de avond voor vertrek moest werken wilde ik in de auto het liefst de hele tijd wakker blijven. Natuurlijk zou ik kunnen slapen als het moest maar dat vind ik zo ongezellig. De eerste stop hebben we geloof ik ergens in Frankrijk gemaakt maar zeker weten doe ik het al niet meer. Ik kreeg de opdracht om de koffie te halen. Dat lijkt op het eerste gezicht een gemakkelijke opdracht. Maar daar sta je dan…. In een tankstation, in een land waar je de taal niet spreekt.

Ik had om te beginnen de keuze uit 3 (!) verschillende soorten koffiemachines. Ik wil gewoon koffie, dacht ik nog. Dan kom je er vervolgens achter hoeveel verschillende soorten koffie die machines wel niet kunnen uitspugen. Onngeveer 12 per machine, dat zijn 36 mogelijkheden. Het is onmogelijk om ze allemaal op te noemen. Welek me het meest is bijgebleven: koffie met Oreo koekjes erin verwerkt. Hoe krijg je het verzonnen? Ik wil verdomme gewoon een koffie! Help!

De combinatie van kofie en Orio koekjes deed me trouwens aan een oude bekende denken….Rudolf, die in het verleden meerdere malen op onze honden heeft gepast. Destijds was hij een vriend van Arno maar we zijn hem uit het oog verloren. Terwijl ik met een euforisch gevoel in de auto stap (ik had namelijk een normale koffie weten te bemachtigen), valt me in de auto naast ons een man op! Het had dezelfde Rudolf kunnen zijn maar dan met iets donkerder haar en een baard. Ik schoot in de lach en moest hier echt stiekem een foto van maken. Ik vermoed dat de man heeft gedacht dat ik niet helemaal goed bij mijn hoofd moet zijn geweest.November 2014 385

De tijd ging vrij vlot voorbij en niks is mooier dan in daglicht door de Zwitserse bergen met sneeuw te rijden. De 17 km lange Gotthardtunnel bleek al snel geen favoriet onderdeel van onze reis te zijn. Als je erdoorheen rijd moet je vooral niet teveel nadenken. Er lijkt geen einde aan te komen. Zwitserland blijkt bovendien belachelijk duur. Daarnaast zijn de toiletten in Zwitserland uitermate vreemd. Misschien is het te wijten aan slaaptekort of aan mijn blonde haren maar bij het binnenlopen van dit toilet (met hoge nood) heb ik welgesteld 3 minuten moeten nadenken hoe ik hier naar het toilet moest gaan. Nadat ik Katja op haar toiletbezoek heb voorbereid, in een deuk liggend van het lachen, moest ik natuurlijk ook nog een foto maken van dit vreemde toilet. Het gaf een hoop bekijks van de zeer decadente meneren en mevrouwen in hun luxueuze auto’s maar ik had er maling aan. Voor mij is na dit bezoek aan Zwitserland duidelijk dat dit niet mijn favoriete land is, ondanks de “Zwitsersleven” reclame en de sneeuw die er lag.

Eenmaal in Italië had ik dringende behoefte om mijn tanden te poetsen. Ik zou mezelf niet zijn als ik dit niet gewoon midden op de parking bij een benzine station zou doen. Zo gezegd en zo gedaan, en ik denk dat er heel wat mensen voorbij zijn gekomen die hier een mooie anekdote aan hebben overgehouden voor het thuisfront.

Na een aardige lange rit arriveerden we eindelijk bij onze eerste bestemming Brescia. Dat we, voordat we deze bestemming bereikten, een stuk of 15 keer over dezelfde rotonde hebben gereden had ik eigenlijk liever willen vergeten. Wegwerkzaamheden en omleidingen zijn voor ons Nederlanders in België vaak niet logisch aangegeven maar Italië spant echt de kroon. Tijdens de rit naar Brescia moest ik dan ook even terug denken aan mijn eerste trip naar Italië. Daar hebben we door vergelijkbare ongemakken toen zelfs onze terugvlucht gemist. Na de korte stop in Brescia zijn we samen met Felice doorgereden naar Fausto Delaidelli in Darfo. Fausto stond al enige tijd op mijn wensenlijst om te bezoeken. De route van Brescia naar Darfo is prachtig langs en leidt onder andere langs het Gardamer en het Iseomeer. Een mooie route. Tijdens de rit werd ik langzaam verliefd op deze prachtige regio met zijn oude kenmerken en gezellige sfeer.

Zivago Arturo X  Dolly 10Eenmaal bij Fausto aangekomen werden we meer dan vriendelijk onthaald en een eerste impressie van de honden gaf mij gelijk een WOW-gevoel. Mensen die mij beter kennen weten dat ik dit niet zo heel snel meer heb met cane Corso’s. Eén voor één werden de honden van Fausto naar voren gehaald en het werd al snel duidelijk dat Fausto net zoveel passie en liefde heeft voor zijn honden als wij. Ik ben zelden geïmponeerd door Cane Corso teven maar zijn teven Dolly en Ilona hebben daar voor het eerst na Kobra verandering in gebracht. De schemering heeft helaas niet bijgedragen aan mooie foto’s en alle foto’s die gemaakt zijn doen dan ook geen eer aan de honden. Deze honden dien je bovendien met eigen ogen en zonder camera te zien wil je begrijpen wat ik bedoel. De kers op de taart was de laatste hond die aan ons geshowd werd, de 4,5 maand oude Zivago. Deze hond is niet in een paar woorden of met één foto te beschrijven. Ik ga het ook niet eens proberen. Het was een prachtige, meer dan veelbelovende Cane Coso!Randolf Dolly x Nihil 82De gesprekken die loskwamen over het ras waren dermate interessant dat ik voor even mijn vermoeidheid en honger leek te zijn vergeten. Ik kan niet anders dan toegeven dat ik dit soort Cane Corso trips verslavend ben gaan vinden. Veel mensen weten inmiddels dat ik opbloei als ik het over mijn honden en het ras heb. Nog lang niet uitgepraat werd het inmiddels tijd om ergens in Darfo op zoek te gaan naar een plek om te eten.

Katja Zivago and me

Aangekomen in de eerste de beste bar voelde ik me met de minuut slechter worden. sterker nog ik stond op het punt om neer te vallen en mijn schaamte nam de overhand. Ik kreeg met pijn en moeite een hap door mijn keel, mijn maag leek zich samen te draaien en heel even vroeg ik me af hoe ik hier doorheen ging komen. Met moeite kon ik me nog verstaanbaar maken en met sommige van mijn uitspraken hebben onze gastheren vermoedelijk nog net niet onder de tafel gelegen van het lachen. Maar ach, tijdens zo’n trip worden de serieuze gesprekken altijd afgewisseld met humor dus ok denk niet dat iemand zich er echt aan stoorde. Ik bedenk me nu overigens dat Felice bovendien erg veel weg heeft van Mr Bean. Hij heeft het dus ongetwijfeld kunnen waarderen. Na een 40tal uren van slapeloosheid was het dan toch eindelijk tijd om ons bed op te zoeken. Ik keek ondanks mijn vermoeidheid al uit naar het vervolg van dit weekend. De rust en stilte om ons heen deden me gelukkig snel in slaap vallen.

Na een goede nachtrust was het tijd voor een 4 uur durende rit naar Polverigi waar een bezoek stond gepland aan de della Nevaia kennel van Alessandro Bigozzi. Bij Alessandro is het een soort zoete inval voor mensen, al is dat bij mijn weten wel op afspraak. Mensen komen en gaan er en dit alles maakte dus dat we de nodige momenten geduld moesten hebben. Geduld is niet mijn sterkte kant en ik probeerde mijzelf daarom maar te vermaken door honden te gaan bekijken. De honden van Alessandro blijken vrijwel allemaal typische Cane Corso’s te zijn in zowel uiterlijk als karakter. Inmiddels werd het donker en het vele volk wat er rondliep leek langzaam te worden weggewerkt om ons de gelegenheid te geven nog verschillende andere honden te laten zien. Helaas was het al te donker om fatsoenlijke foto’s te maken. Deja vú! Ik hoopte morgen op een nieuwe kans. Het blijft jammer als je door gebrek aan licht de vele indrukwekkende honden niet hebt weten vast te leggen voor het thuispubliek.

A little bit to much for one weekendNa een voor de rest prachtige dag werd het tijd om ons in te checken in het volgende hotel, ditmaal in Polverigi. We kregen eindelijk de tijd om wat uit te rusten en ons op te frissen, wat zeer zeker welkom was. Het hotel was eenvoudig, verouderd en muf maar we mochten niet klagen. De kamerprijs was er ook naar en tenslotte verblijven we toch maar hooguit 6 uur in zo’n hotel. Van alle extra luxe van een dure hotelkamer wordt toch geen gebruik gemaakt en eender welk bed, slapen doen we toch wel. Het was tijd voor een welverdiend biertje dat we op de hotelkamer zouden nuttigen. Tenminste.. Uh Katja….waar hebben we de sleutel van onze hotelkamer gelaten? Een herkenbaar ritueel en ik geloof dat we blij mochten zijn dat ons hoofd aan ons lichaam vastzat, anders waren we ook die misschien nog kwijt geraakt.

Na een korte break die werd gevierd met bier en muziek was het tijd om ons op te frissen. Deze avond zouden we allen gaan eten in het hotel restaurant. Ik had honger en absoluut ook zin in een wijntje en bij binnenkomst stond dat zowaar allemaal al voor ons klaar. Ik geloof dat we bij onze grappige kelner een streepje voor hadden want zowel Katja als ik werden op onze wenken bediend en kregen telkens de eer om als eerste op te scheppen. Het eten was simpel maar heerlijk, een waar welkom voor mijn maag. Het gezelschap met voornamelijk Italianen bleek voor de nodige humor te zorgen. Alessandro zouden we met een gerust hart kunnen opgeven voor Italy’s got Talent. Er komt me toch een geluid uit die strot! En bij ieder drankje ging het volume iets omhoog. Een waar genoegen om mee te maken en ik heb er dan ook de nodige video’s van opgenomen. Het leuke is dat Alessandro daar zlef nog helemaal niks van weet. Ook waren er nog een paar zeer vertederende momenten waarover een hoop Nederlandse mannen zich waarschijnlijk zouden verbazen, maar dit is typisch Italiaans. Na de nodige Limoncello was het tijd om ons bed op te zoeken en ik was dankbaar dat onze kamer maar een paar passen van het restaurant lag. Mijn lampje ging heel vlug uit.Katja Orietta   Me 17

Het ochtendlicht deed zeer aan mijn ogen maar het was echt tijd om weer op te staan. We zouden deze ochtend terug keren naar kennel della Nevaia waar ik eindelijk kans zou krijgen om foto’s te maken van de honden. De zon scheen fel en de temperatuur was meer dan aangenaam. Mijn favoriete hond op deze eerste helft van de dag was Orietta, een bijzondere teef in zowel uiterlijk als karakter. Tijdens het schrijven van deze blog heb ik nog steeds licht pijn in mijn hart dat ik haar niet heb mogen meenemen. Zo eens de tijd kom je een Cane Corso tegen waar je een klik mee hebt zonder duidelijke reden. Orietta is zo’n dame.

De schemer begon te vallen en dit betekende een naderend afscheid van een geweldig weekend. We zouden ook deze keer weer niet met lege handen naar huis gaan. Het doel van deze reis was natuurlijk om een pup mee terug te nemen….Zenzero della Nevaia. Uiteraard was ik wederom verliefd op deze pup maar wie word er nu niet verliefd op zo’n prachtige pup? Verklaar me voor gek maar dit is al de tweede reis dat we terug komen met een pup die wederom niet voor mezelf is. Soms doet dat best wel een beetje zeer aangezien je in de korte tijd dat je samen bent je enorm kan hechten aan zo’n pup.

Nadat Zenzero in een puppybench in de auto was gezet stond er ineens nog een bench klaar. Deze bench was een paar maten groter dan de pyppybench. Hij was bedoeld voor Io Sono Leggenda della Nevaia die als roepnaam (hoe kan het ook anders) Romeo heeft. Ook hij mocht mee naar België waar hij tot onbepaalde tijd bij Katja gaat verblijven. Legganda is overigens de vader van Zenzero ( roepnaam Elvis). Ook een hele mooie hond!

Katja Felice Marjan and Alessandro with Orieta 5En dan is het echt tijd voor afscheid. Met de nodige stevige knuffels en beloftes om terug te komen nemen we afscheid van Allessandro. Het is niet voor te stellen hoe snel zo’n weekend om kan vliegen en hoeveel je kan meemaken in zo’n ontzettend korte tijd. Maar het weekend is nog niet ten einde. We hebben nog een reis van 1400 km voor de boeg.

Helaas ging de terugreis niet helemaal zoals we hadden gepland. Al na 2 uur rijden werden we opgeschrikt door een klap en vreemd geluid dat onder de auto vandaan leek te komen. Een geklapte band bleek de oorzaak. Daar sta je dan! Twee dames langs de snelweg in Italië met een kapotte band en twee honden in de auto. Ik ben tot op de dag van vandaag nog altijd blij dat Felice met zijn familie nog achter ons aan reden zodat we er niet helemaal alleen voor stonden. Terwijl Katja en Felice de band hebben gewisseld heb ik me bekommerd over de honden. De schrik zat er goed in na deze klapband en mijn respect voor Katja groeide alleen maar tijdens deze rit. Ik zou er enorm tegen opgezien hebben om na zo’n klapband de reis te vervolgen. Katja echter niet.

Het aanbod van Felice en zijn vrouw om eerst nog een paar uur te gaan slapen alvorens verder te rijden klonk ons welkom in de oren en we hebben het aanbod dan ook met beide handen aangegrepen. Na een paar uur extra slaap was het tijd om weer verder te trekken, terug naar huis. Iets later dan gepland zijn we uiteindelijk met de beide honden toch veilig in Tongeren aangekomen.

Het laatste stuk naar Nederland leek na deze hele trip niet meer dan een blokje om. Niets is fijner dan vervolgens thuis verwelkomd te worden door je eigen honden. Ik weet niet meer wie er blijer was dat ik weer thuis was, de honden of ik. In ieder geval heb ik ze beloofd dat ik voorlopig even niet meer bij ze weg ga. Deze tripjes met Katja zijn echt geweldig maar ik ben me in 4 dagen tijd minstens vijf jaar ouder gaan voelen. Tijd dus om even bij te komen!

Het complete fotoalbum vind u HIER

Copyright © 2015 Onze Cane Corso.nl All Rights Reserved.