European Dog Show Tsjechie (BRNO) trip

edsDe aftrap

We deden 2200 km autoweg in één weekend. Nu achteraf lijkt het een haast onmogelijk opgave om al die kilometers aan verhalen samen te moeten vatten in één blog. Het was bijzonder weekend, waarin ik mijn 30ste verjaardag zou gaan vieren en ik kon vooraf niet bedenken hoe geweldig dit zou gaan worden.

Random 1

De reis begon in Bergeijk op mijn vrije donderdag. Met zweet en tranen probeerde ik een selectie te maken uit alle kleding die ik mee had willen nemen. Na de eerste selectie zag ik al snel dat deze hoeveelheid kleding nooit in mijn koffer ging passen. Ik moest nu echt keuzes gaan maken en dat is niet echt mijn sterkste kant . Na heel veel wikken en wegen is het me dan toch gelukt een koffer vol met echt onmisbare artikelen in de auto te laden. Popelend van ongeduld begon ik aan mijn reis naar Tongeren waar ik met Katja had afgesproken om samen met haar auto verder te 

gaan. Helaas had ik net iets té veel ongeduld, wat me op een mooie Belgische bekeuring kwam te staan. Een goed begin is het halve werk zal ik maar zeggen…
Nadat ik eenmaal bij Katja was aangekomen en een stuk pizza naar binnen had gewerkt mocht ik nog even de prachtige pups van Kobra bewonderen. Ze zijn geweldig en ik kreeg ik de mooie eer om wat foto’s van ze maken. Wederom ben ik trots op moeder Kobra die het zo geweldig doet en ik kijk uit naar de ontwikkeling van de halfzusjes van Maximiliano.

De auto van Katja. Opnieuw moesten we een auto inladen maar nu met de kledingcollectie van twee dames en nog een hond er in. Dat is een hele opgave kan ik u verzekeren! Toch kan niet anders zeggen dan dat we dit erg goed voor elkaar leken te hebben. Ja, leken te hebben… … de deur ging namelijk niet meer dicht. Grrr! Met een extra krachtsinspanning duwden we samen tot we een aangename klik hoorden. Mooi, die zit! We kunnen op weg!

Op de planning stond als eerste een bezoek aan de kennel van Radka (Atison Cane Corso). Vol goede moet gaven we het adres in op onze routeplanner. Uhm.. tja, geen kaart van Tsjechië op onze navigatie. Daar sta je dan voor de deur om te vertrekken. Gelukkig hebben tegenwoordig de meeste telefoons een navigatie programma dat wereldwijd de weg zou moeten kennen. Het kost een vermogen aan data in het buitenland maar dan kom je ook ergens. Tenminste, dat hopen we. Het adres hebben we niet direct kunnen vinden maar we besloten gewoon de weg te volgen in de hopelijk juiste richting. De Duitse snelwegen zijn dodelijk saai en de wegwerkzaamheden die we tegenkwamen maakte het er niet leuker op. Ondanks de vele gesprekken en muziek leek de tijd echt voorbij te kruipen. Maximiliano besloot ons te helpen om wakker en alert te blijven. Mijn god! Ik wist tot de heenreis niet dat hij zo’n stank kon produceren. “Doet hij anders nooit” leek gelogen maar was in dit geval echt waar. Het raam van de auto moest elk halfuur even aan twee kanten helemaal naar beneden maar gelukkig konden we erom lachen.

Bezoek aan Atison Cane Corso

Het laatste stuk van onze reis ging het heuvel op en heuvel af over kleine kronkelwegen. We zouden er bijna moeten zijn volgens de navigatie maar een Cane Corso kennel was er nergens te bespeuren. Wel een bistro. we zijn daar uiteindelijk maar gestopt voor een kop koffie zodat we weer een beetje op krachten konden komen.. Al koffiedrinkend ussen de lokale bewoners bekroop ons het gevoel dat we voor hen duidelijk echt twee buitenlanders moesten zijn.

Koleta Atison 2

Opgewarmd door de koffie en vol goede moed vervolgden we onze weg. We hebben minsten 5 rondjes gereden om vervolgens weer bij dezelfde bistro uit te komen. Dat schoot niet op!
Uiteindelijk heb ik daarom maar een poging gewaagd de weg te vragen en toen bleek dat we er keer op keer zijn langs gereden. Wat een grap!
Radka stond ons op te wachten… We waren echt heel blij dat we eindelijk de auto uit konden en we besloten om eerst maar een stuk met Maximiliano te gaan wandelen. De vermoeidheid sloeg toe en tijdens het geserveerde eten kreeg ik hierdoor dan ook geen hap door mijn keel. Laat staan dat ik ook nog maar een woord kon uitbrengen. Ik voelde me alles behalve gezellig bezoek en ik bedacht me dat ik misschien beter op mijn plek was als we de honden mochten bekijken. Gelukkig vond Radka dat ook een goed idee. Eindelijk! Hondjes kijken. Daarvoor waren we immers toch naar Radka gekomen.Percy Atison 3

We werden verwelkomd door een prachtige pup en zijn moeder. Wat een mooie pup en zo’n geweldig karakter. Alle honden werden een voor een aan ons getoond en de kennels waren heel mooi opgezet. Een aantal honden werd natuurlijk door ons op de foto gezet. Ik kon mijn ogen moeilijk afhouden van een jong gestroomd teefje. Een prachtige expressie had ze en ik werd meteen verliefd op haar hoofd. Radka had ook nog een nestje pups liggen en we mochten van haar de puppyruimte zien. Ik denk dat menig fokker jaloers zal zijn op deze ruimte. Het was bijna een compleet huis. Gewoonweg imponerend.
De werpkist was een vaste kist van steen die makkelijk te reinigen is en er toch puppyvriendelijk is. Erg handig en bovendien is het door de pups onmogelijk te slopen. In dezelfde ruimte stonden 3 bakken met eten voor de moeder, waaronder ook vers vlees. zoiets maakt mij natuurlijk ontzettend blij als vers vlees voerder. Na het zien van alle honden en nog wat knuffels met het prachtige pupje vervolgde we via Praag onze weg naar BRNO. Opnieuw stapten we de auto in.

Op weg naar BRNO

Random 7De weg naar BRNO was nog erger dan de rit ervoor. De file waar we onderweg in terecht kwamen maakte ons ongeduldig en de vele wegversmallingen maakte het rijden er niet makkelijk op. Zeker niet als je al een hele nacht hebt gereden. Mijn respect voor Katja als chauffeur groeide haast met de minuut. Ik zag soms nog maar een kleine 10 cm tussen mijzelf en de vrachtwagens die we passeerden en toch was ik geen moment bang. Ik kan er nog steeds niet over uit hoe geweldig Katja daar nog wist te rijden na zo’n lange reis, ik had het haar ook absoluut niet na kunnen doen.
Tegen de avond reden we BRNO binnen en het hotel zat vrijwel tegenover de Expo waar de Euro Dog Show gehouden werd. De kamer was niet heel bijzonder te maar het was er schoon en er zat een douche in. Dankbaar maakte ik nog snel even gebruik van deze douche voordat we met een aantal bekenden in een restaurant zouden gaan dineren. Een van hen was Mariano, de fokker van de vader van Maximiliano; Bruce. Ik keek er erg naar uit.

De vermoeidheid leek na mijn douche gelukkig te zijn verdwenen en ik kreeg zowaar mijn spraak weer terug. Vanaf de plek waar we de auto hadden geparkeerd was het best een stukje lopen naar het restaurant. Ik was er niet gerust op dat ik Maximiliano alleen in de auto achter moest laten en besloot na het bestellen van mijn eten daarom snel even terug te lopen naar de auto. Gelukkig had hij zich netjes gedragen. De bestelde hamburger was zo groot dat ik het me moeite koste eraan te beginnen. Het was lekker, de hamburger zelf bleek van hertenvlees te zijn en ik moest daardoor ineens aan Bambi denken. Een vreemde gedachte op dat moment.

We waren nog niet uitgegeten of de borden werden al weggehaald. Een extra drankje was niet mogelijk, de rekening kwam gelijk op tafel en we werden letterlijk het restaurant uit gekeken. Ik snap dat ze willen sluiten, maar kom op, dit was ronduit asociaal! Er was nog zoveel te kletsen maar het leek ons beter om te vertrekken naar het hotel. Dit zou een extra uurtje slaap betekenen en dat konden we allebei goed gebruiken.

European Dog Show

Een goede 4 uur later ging de wekker en het was dan eindelijk de tijd voor de Euro Dog Show. De auto konden we vrijwel recht voor de deur parkeren. Heel even waren we daar blij om, niet beseffend dat onze hal helemaal aan het eind van de expo ruimte lag. Omdat we zelf de benches voor de honden moesten mee sleuren was het stiekem toch nog best wel een eind lopen en heel even misten we allebei het thuisfront. Normaal zijn de mannen degenen die de benches en tassen naar binnen kruien. In de warme hal werden we meteen al verwelkomd door verschillende bekenden en de sfeer zat er gelijk goed in. Ik bleek mijn telefoon te zijn vergeten ik besloot ik om snel nog naar de auto te lopen. Aan de poort kwam ik nog een bekende tegen: Isabella Verburg. Het was fijn om ook een bekend Nederlands gezicht te zien wat overigens ook gelijk het enigste bekende gezicht uit Nederland was op de show. In dat opzicht vind ik het jammer dat er zo weinig mensen zijn die van de gelegenheid gebruik maken om een show met zoveel mensen te bezoeken. Een vliegticket is vaak goedkoop en er is altijd zoveel te zien, ontdekken en te bespreken. Brno 15

De keuring van de reuen zou worden gedaan door Danilo Giorgo maar bij binnenkomst bleek deze te zijn gewisseld voor Sean Delmar. Het was jammer maar aan de andere kant had ik ook van Danilo als keurmeester weinig verwachting. Ik ging dus met een blanco gevoel de show in. Ik zou wel zien wat het ging worden vandaag. Tijd om zenuwachtig te zijn had ik niet, terwijl ik vroeg hoeveel honden er nog voor me zouden zitten bleek iedereen uit onze klasse al in de ring te staan. Zowel Katja als Isabella hebben me gelukkig geholpen om snel in de ring te verschijnen. Er was helaas geen tijd meer om Maximiliano nog op te poetsen. De 17 reuen in de jeugd klasse werden gesplitst in twee groepen anders werd het te druk in de ring. Het was een vreemd gevoel om met bekende fokkers zoals Roberto Gianulli in de ring te staan. Die had notabene in juli nog de Belgische Raduno gekeurd. Het grappige was dat hij in de ring stond met met een broer van Kortos. Een hond waarmee ik diezelfde show in Tongeren nog de ring had gestaan.

Brno 24Maximiliano en ik hebben het voor mijn gevoel niet verkeerd gedaan in de ring, al kan het natuurlijk altijd beter. De keuring verliep als je het mij vraagt veel te snel en er was totaal geen commentaar van de keurmeester over wat goed- en niet goed was aan de honden. Op zo’n moment kan je dan ook geen inschatting maken wat de keurmeester van je hond vind dus dat maakt het nog spannender. Helaas mocht ik tijdens de eerste selectie al de ring verlaten. Het is jammer maar gelukkig kon ik de teleurstelling al weer heel snel vergeten nadat allerlei mensen bij me langs kwamen met lovende complimenten over Maximiliano. En dat waren niet de minste mensen. Allemaal bekende fokkers (veel ook uit het land van herkomst van de Cane Corso) die zonder twijfel een goede kennis van het ras hebben! Die opmerkingen waren mij in dit geval dus veel meer waard dan de mening van de keurmeester. De eer en het krediet voor al deze complimenten gaan absoluut ook uit naar Katja als fokker van Maximiliano maar als eigenaar zweef je na al die complimenten op een hele grote roze wolk.
Buiten, tijdens het roken van een sigaret, heeft onze Russische vriend en fokker Andrey mijn mooie Maximiliano nog even in showstand gezet waar enkele prachtige foto’s van zijn gemaakt. Ook Andrey was helemaal weg van maxi. Niet veel later had Maximiliano nog een speelpartij met een teefje van dezelfde leeftijd als Maximiliano die was gefokt door Andrey en waarvan hij ook zelf de eigenaar was. Een leuk koppel vond ik ze.Random 9


Op de show werd ons een pup overhandigd die met ons mee terug zou reizen. Deze pup was voor bekenden van Katja en zo’n show is dan een mooi moment om zonder veel kosten zo’n pup van ver weg bij de nieuwe eigenaar te krijgen. Deze pup oversteeg onz verwachtingen. Wat een prachtige rustieke Cane Corso pup! en bovendien zat er een leuk karakter op. Onze nieuwe passagier leek zich al vrij snel te hechten aan Katja en mij en ik heb heerlijk met hem kunnen knuffelen. Het gangwerk van deze pup (Paco) was bewonderenswaardig goed en stiekem werd ik helemaal verliefd. Ik merkte dat ik lichtelijk teleurgesteld was dat ik hem zelf niet kon houden.

Voor de rest van de keuring had ik weinig interesse om deze verder te volgen. De kwaliteit was meer dan matig en de winnaars leken al op voorhand aan te wijzen ongeacht of de hond nog door kon gaan als Cane Corso. Het is triest om te zien dat de kwaliteit om te huilen is op zo’n grote show en ik vraag mij af of het enkel en alleen ligt aan het feit dat gecoupeerde honden in deze show niet waren toegelaten of dat er een andere reden voor was. Als je het mij vraagt was dit een trieste dag voor de Cane Corso op een Euro Dog Show. De winnaars in de meeste klassenwaren geen honden die het beste voorbeeld van het ras vertegenwoordigden. Na de keuring namen we lekker een biertje om zo de hele dag rustig te laten bezinken.

Nadat de auto weer was ingepakt werd het tijd voor een opfrisbeurt op de hotelkamer. Maximiliano en Paco hebben even lekker met elkaar kunnen spelen al was de ruimte hiervoor wel wat beperkt. Deze avond zouden we met een grote groep gaan eten om vervolgens mijn 30ste verjaardag te vieren in het centrum van BRNO. Natuurlijk onder het genot van de nodige drankjes. Het internationale, bonte gezelschap uit Nederland, België, Duitsland Italië, Rusland en Griekenland was volgens mij een beetje een vreemd gezichten in het restaurant. De service was goed, net als het eten en drinken en al vrij snel kwamen de serieuze en vooral minder serieuze gesprekken los. Ik heb zelden zo hard moeten lachen op deze avond, mocht ooit iemand beweren dat we geen humor hebben dan is het duidelijk dat ze deze avond gemist hebben.
Klokslag 12 uur werd ik van alle kanten gefeliciteerd. Midden op straat wel te verstaan en het voelde heel even als een Oudjaarsavond met al die zoenende mensen op straat in het midden van de nacht. Een prachtig moment en hierdoor een verjaardag die ik van mijn leven niet kan en wil vergeten. De avond sloten we af met een drankje in een gezellige bar waar hier en daar ook nog wat werd gedanst. Veel later dan gepland keerde we terug naar het hotel waar ons nog een kort nachtje slaap wachtte. Tijd om te slapen want niet veel later ging die vervelende wekker alweer.

Dinner 23Dinner 4

National Dog Show BRNO

Natuurlijk met een ietwat zwaar hoofd was het alweer tijd om op te staan. Het ontbijt was niet verkeerd maar ik heb niet veel gegeten. Het is gewoon niet helemaal mijn ding, ontbijten buiten de deur. Aan de kaas zit geen smaak, het ei smaakt gewoon niet zo lekker als thuis en de broodjes zijn droog. Gelukkig had ik niet over het hele ontbijt te klagen, de kuipjes met Nutella chocoladepasta vonden bij mij gretig aftrek en ze maakten mijn ontbijt gelukkig nog een beetje goed.

Brno 67De vermoeidheid was zo groot dat ik geen zin had om weer de bench van Maximiliano mee te nemen naar de National dogshow waaraan we vandaag nog gingen deelnemen. Voor Maximiliano en mijn eigen rust vind ik een bench meenemen naar een show eigenlijk een must, maar vandaag koste me dit teveel moeite. Dasha (een professionele Russische handler die de dag daarvoor met haar Cane Corso de Euro dogshow heeft gewonnen) heeft nog even geoefend met Maximiliano en ik had de kans om haar in te zetten voor de show. Ze wilde voor mij wel een vriendenprijs aanhouden om met Maxi in de ring te verschijnen maar Ik besloot het toch zelf maar te doen. Het was tijd om de ring in te gaan.Normaal gesproken sta ik in de ring aardig strak van de zenuwen maar vandaag had ik er eigenlijk gewoon maling aan, ondanks dat er verschillende professionele handlers en geïnteresseerden langs de kant stonden te kijken. De handler van Simba Della Valle Dei Lord kwam iets te laat de ring in, en geloof het of niet, de hond werd niet eens meer gekeurd. Dit ondanks dat al werd aangegeven dat ze onderweg waren. Wat een aanfluiting! En bovendien heel triest want deze hond heeft net als Maximiliano erg veel potentie en verdiend het zeker om in de ring te staan. De keuring verloopt nog erger dan de dag hiervoor. Op het moment dat ik met Maximiliano de kans heb om de eerste plaats te bemachtigen roept iemand mij toe dat ik het hoofd van Maximiliano hoger moest houden met een boze keurmeester als gevolg. Een paar seconde later werd me de hand geschud voor een 3de plaats. Vreemd, de keurmeester leek me zojuist nog als eerste aan te willen wijzen. Het is jammer maar ik besloot om mijn gevoelens hierover aan de kant te zetten en het weekend hierdoor niet te laten verpesten. De rest van de keuring heb gevolgd vanuit mijn stoel en Katja heeft Maximiliano voor me bijgehouden die als vanouds weer erg veel aandacht trok. De winnaars leken wederom op voorhand al weer te voorspellen en ik heb me in elke klasse afgevraagd welk ras er nu gekeurd werd. Het was echt triest gesteld met de kwaliteit van de Cane Corso’s daar. De keuring werd afgesloten met een parade in de ring door een veel besproken Russische handler met haar “prachtige” hond (lelijke Cane Corso). Maximiliano had hierop een prachtig antwoord. Luidkeels en tot ieders vermaak werd deze Russische handler door mijn eigen Maximiliano luidkeels toegeblaft. Zijn geblaf leverde veel grijnzende bliken op. Goed gedaan Maxi! 

Brno 44Brno 67

Na de show, of misschien kan ik beter zeggen na het circus, hebben we een stop gemaakt bij de Mc Donald’s. Een mooi verjaardagsmaal als afsluiting om vervolgens op de hotelkamer snel nog een paar uurtjes slaap te pakken. We hadden die paar uurtjes ook echt nodig want deze avond nog zouden we al weer terug naar huis rijden. Voor de laatste maal werden alle spullen opnieuw bij elkaar geraapt, ingepakt en in de wagen geladen. De terugreis verliep vlotter dan de heenweg en wederom mijn respect voor Katja die het klaar heeft gespeeld de hele rit naar huis te rijden ondanks de vermoeidheid. De rit vloog voorbij en tegen de ochtend arriveerde we dan eindelijk weer in Tongeren. Een geweldig weekend was ten einde. Na een snelle kop koffie was het voor mij tijd om verder door te rijden naar Bergeijk. Het was fijn om weer thuis te zijn.
Dit het weekend had ik voor geen goud willen missen en ik zal er zeker nog regelmatig met veel plezier aan terug gaan denken!

Het complete fotoalbum vind u HIER

Copyright © 2015 Onze Cane Corso.nl All Rights Reserved.